Reisverslag

Het is niet de bedoeling een reisgids te maken. Het is ons verslag met vermelding van wat wetenswaardigheden en de camperplaatsen/servicepunten die wij gebruikt hebben.

Tevens zijn de camperplaatsen die wij gebruikt hebben veelal NIET officieel. Gebruik hiervan is dus ook voor eigen risico.

Hoewel we de vakantie beginnen als we de huisdeur achter ons hebben dicht getrokken zijn wij voor ons gevoel echt weg als we een grens over zijn. Hoewel Nederland, door het mooie weer bij ons vertrek, ook erg mooi is. Met de krentenboompjes in bloei, de zon over het water, enz.

Als eerste heben we na het vullen van de gasfles eerst een LPG-fles gekocht. We schrokken bij het vullen van de gasfles (22,50 Euro tegen LPG 12,80).

Daarna door naar Truma in de Meern. Dit voor een check van de boiler die vreselijk stonk. Die is daar onder handen genomen en het ruikt weer zoals het hoort.

Vreemd was dat onze satellietschotel annex zonnepaneel de eerste avond de satelliet mogelijkheid kwijt was. We hadden nu een Samy Solar zonder Samy!!. Dus die kon ook niet naar boven kijken.

Bij Truma overnacht. Om half negen begon men met de boiler. Daar echte service gehad. Terug naar Rijssen, dit om naar de schotel te laten kijken. Dat was in twintig minuten opgelost. Inclusief een ouder probleem. Leve de nieuwe software!.

Daarna terug naar Utrecht / Nieuwegein omdat Wieke in een folder wat had gezien wat men daar had. Vandaar eindelijk naar Vader en Moeder. En de rest van de tijd gezellig doorgebracht.

Vanochtend na een gezellig en lekker ontbijt met Vader en Moeder vertrokken via Rotterdam, Breda, Antwerpen, Gent, Kortrijk, Lille. Weinig files aan onze kant (1x) maar aan de andere kant veel en vooral heel veel vrachtwagens. Meer dan de helft van het verkeer bij Rotterdam en Antwerpen bestaat daaruit.

Doordat we de autowegen volgden weinig interessants te melden. Het weer was wat wisselend. Bij Antwerpen wat miezelregen en bewolkt. In het zuiden van België wordt het heuvelachtig. Lille was vooral Frans, druk, rommelig en slecht aangegeven. Dwars door het centrum met de camper en dan ook nog de camperplaats niet vinden!

We staan nu op een zeer rustige parkeerplaats met uitzicht op de dorpsschool en de kerk. Wieke zal vanavond de nasi wel opmaken.

Remy is duidelijk van slag. Vind er niets aan zo lang in zijn reismand te zitten. Hij wil op het dashboard slapen.

Durf hier nog niet te tanken. Wil ik eerst een nachtje over slapen. Diesel 1,36-1,39 Euro per liter !! Als we nou hard door Frankrijk rijden zijn we er sneller doorheen en hebben we minder diesel nodig ;-).

Een klein zeer rustig plaatsje en nog rustiger camperplaats (max. 3 maar staat niet aangegeven)

Na een, zoals verwacht, rustige nacht (ondanks de dieselprijs :-)) zoals vanouds met vakanties eerst naar de bakker gelopen en verse croissants gehaald. Opvallend dat deze ook in Frankrijk altijd weer verschillend zijn. Nadat we waren weggereden kwamen we een supermarkt met pomp tegen en daar gelijk getankt was "maar" 1,30 per liter.

Een schitterende rustige rit door een heuvelachtig landschap met soms toch wel wat hellingen van zes tot acht procent. De camper doet dat perfect. Schakelt hoogstens van zijn vier naar drie terug (automaat) om de 80-90 km per uur te handhaven.

De rit was mooi. De koolzaad (denken we) velden en Meidoorn of Dwergmispel enzovoort stonden net zoals de paardenbloemen volop en overal in bloei.

Wieke had uitgezocht dat er een plek aan de rivier in Rouen zou zijn. Na Rouen een aantal keren doorkruist te hebben (wat een verkeerschaos ook daar) bleek de kade waar de plek was afgesloten te zijn. Dus weer succes. Maar het leek ons ook niet een prettige en echt mooie plek. Als je daar al kon staan was het voor een normale auto al krap. De stad is wel echt Frans.

Vandaar een nieuwe camperplek gezocht en die gevonden in Broglie. De tachtig kilometer dat dit verder is was was niet echt leuk rijden. Rotondes om de 200 á 800 meter enzovoort.

In de zon daar wel een plekje gevonden wat mogelijk betaald moet worden. Maar dat zien we dan wel. We hadden het gehad voor vandaag. Wel wat eerder dan gepland gestopt maar ja dat heet vakantie.

We hebben niemand gehoord of iets gezien waar je moest betalen maar we hebben ook niet echt veel moeite gedaan.

Op tijd opgestaan tenminste voor ons en in de vakantie. Remy had nog last van ochtendhumeur (poes met kater?!). Croissants en brood gehaald en weer lekker ontbeten.

Om half tien zaten we op de "markt" (vier kramen!) in Broglie in het zonnetje al een kopje koffie te drinken. Om tien uur weggereden, Planning vandaag eens even de vaart er in. Wat door de weg niet altijd lukte. Niet druk maar gewoon te smal en veel dorpjes. Hoewel het begin wat "saai" was, werd het steeds mooier. Bijzonder veel grote bloeiende koolzaadvelden en

paardenbloemen die zelfs al pluizen bolletjes werden, blauweregen aan huizen in bloei en nog veel meer.

Bij Le Mans getankt (1,28.8 p/l!) en een boterhammetje gegeten. De omgeving is van vlak tot heuvelachtig maar vaak indrukwekkend. Een plek om je thuis te voelen. Vandaag hebben Wieke en ik gereden.

We zouden eerst in Lésigny gaan staan maar zoals het de laatste dagen betaamd was ook deze camperplek niet te vinden. Staan nu in Angles Sur L'Anglin een wonder schoon dorp aan de rivier met een burcht. Met zeer smalle straatjes.

De plaats schijnt bekend te zijn om zijn handwerken, maar wat voor soort handwerk is niet te vinden. Lekker uit eten geweest en nu nog nagenietend in het zonnetje (20:45 uur 23 gr) een kopje koffie en dit bijwerken.

Remy is nog steeds van slag waarschijnlijk wagenziek of zo (hopen we). Maar ja kwam zijn naamgenoot hier ook niet vandaan

Vandaag, na natuurlijk eerst weer de bakker bezocht en super croissant gehaald te hebben, vertrokken uit dit mooie plaatsje. Deze hele omgeving is mooi, veel kasteeltjes, mooi landschap en schitterende oude dorpjes. We hebben er voor gekozen niet te veel (on- of betaalde) autowegen te nemen en zoveel mogelijk van de omgeving te genieten. Wat wel resulteerde in

veel smalle weggetjes, mooi en eigenlijk zou je bij elk plaatsje wel even willen kijken. Maar dit is niet ons vakantie doel maar wel om te onthouden.

We hebben het idee opgepakt om naar Sarlat te gaan omdat we daar achtentwintig jaar en tien maanden :-) geleden ook waren geweest voor onze, ruime week durende, wildwater kanocursus en ook aan die omgeving leuke herinneringen waren.

We wisten dat het daar aan de Dordogne toeristisch zou zijn maar hadden niet verwacht dat het nog kon. Nou dat kan dus wel Crêperie heet pannenkoekhuis, enzovoort!

Ook hadden we besloten om de eerste camperplek over te slaan omdat deze eerste, als hij er al was, in de voorgaande dagen toch niet geschikt was. Dus gelijk naar de tweede en je raad het nooit..... we zijn op de eerste terecht gekomen omdat op de tweede plek markt was. Van deze camperplek zijn we het dorp Sarlat doorgelopen en het

voordeel van oude gebouwen is dat ze niet veranderen. Daardoor nog enige herkenningspunten. Niet in de "hoofdstraat" die er toen nog niet zo uitzag maar in de straatjes achteraf die ook veel leuker zijn. Teruggekomen bij de camper (Place flandres Duynkerque) lekker de stoeltjes en een glaasje wijn gepakt.

Halverwege (het glas) keken we elkaar aan. Was dit het nou? Dicht op elkaar staan, een hoop herrie en de drukke weg vlak voor je neus, nee dus. Boeltje gepakt en acht kilometer verderop naar een andere camperplek gegaan. In een klein dorpje met huizen tegen de bergen, de Dordogne in zicht, rustig, wat wil je nog meer.

Gewoon lekker soep met stokbrood gegeten en nog even een klein stukje langs de Dordogne gelopen. Dit was weer een mooie dag.

Vandaag lekker uitgeslapen en op ons gemak ontbeten en koffie gezet. Alles heerlijk in de zon genuttigd (28 gr.!). De bedoeling was om een niet te grote rit te maken maar zoals het ons intussen betaamd is dat weer niet gelukt. De planning was te gaan staan in Villeneuve sur Lot. Maar als je daar kijkt dan wil je echt wat anders. Geen veilig gevoel (voor ons), geen leuke plek. Hier wel de eerste aanwijzing door het verkeersbord dat we goed gaan (Espagtne).

Daarom door naar Condom. Drie plekken geïnspecteerd maar geen van drieën had wat (een was er weer eens niet t.w. Rue de la Honlade. Was een straatje van drie meter breed (leuk als je daar je camper zou zetten :-) ).

Daarom maar weer verder. Dit keer naar Valence sur Baise. Klinkt mooi maar het is niet zo veel. Plek vlak bij het politiebureau en eigenlijk een soort picknickplek maar als je een beetje kijkt kan je op een grasveldje staan achter de watertap en een redelijk uitzicht over het heuvelachtig landschap en een boerderij. Zeer rustige plek hoewel hij vlak bij een T- splitsing is. Op de p

lek is water, stroom, vuilwater lozen, toilet, enzovoort voorhanden en dat allemaal voor niets! Als een Nederlander zich hier niet thuis voelt!

Kortom na een mooie heuvelachtige rit met weer veel kastelen, natuur, landerijen en ruimte, een lekkere nacht gehad. Iets regen onderweg (+/- tien minuten) maar de natuur sprong daarvan open.

Wat wel weer zeer opvallend was, is de vele politie (snelheid)controles. Vandaag wel vier waarbij zelfs hele rotondes afgesloten. Daar werden door de politie (willekeurig?) auto's uit gehaald. Wij hebben nog nooit zoveel laserguns gezien als vandaag. Maar iedere dag zie je er wel een of twee van die controles. Als tegemoet komend verkeer knippert met de lichten hou hier dan rekening mee. Maar bovenal houd je aan de snelheid vooral achter de bocht als je een plaats inrijdt.

Met een letterlijke donderslag bij heldere hemel (het was 21:00 uur en we zaten buiten) begon het in de nacht te regenen.

Bijzonder vreemd. Vanochtend met regen opgestaan en de boom boven ons was ineens groen geworden na de regen! Niet alleen de boom, alles om ons heen.

Vanochtend zijn we ons bed "uitgefloten" door de vele vogels en daarbij in koor het gekwaak van kikkers. Misschien niet een hele mooie plek maar wel heel apart. Een grasveld voor je vol met madelieven (zoals pa de liefjes ziet, ziet ma de liefjes niet [Toon Hermans]) en al deze geluiden + een vrachtwagen met koeling iets verderop. Toch een plekje om te onthouden. Hier natuurlijk al het water gevuld (van drinkwater- tot ruitensproeiertank) alles geleegd en de vooruit en lichten schoon gemaakt. Noch even een klein dingetje onder de motorkap vastgezet (dat heb je met die hobbelwegen :-)). Daarna op naar Lourdes. Dat willen we gewoon een keer gezien hebben.

Op zich een mooie rit en je kan zien dat de regen een hoop goed heeft gedaan. Alles staat in een kleurenpracht. Simpele recht toe recht aan weg. Wat opvallend was dat we verhoudingsgewijs niet zoveel rotondes zijn tegen gekomen als dat je ten oosten van Paris deze kant op gaat. Toen werden we er gek van.

Lourdes een camperplek gezocht (bus P-terrein). De andere is er wel maar dat kost tien euro om 24 uur te staan (wel binnen een omheining). Lourdes doet ons denken aan een Valkenburg. Straten met vlaggetjes, alleen hotels, heel veel souvenirwinkels en vooral heel veel commercie. Natuurlijk hebben we hier wel rondgelopen en de belangrijkste punten bezocht zoals de grot en de kerk en daar een kaarsje voor Maria opgestoken. Ook de nieuwe ondergrondsekerk (ruimte voor 25.000 mensen!) bezocht.

Wat ons verbaasd, zeker voor een plaats als deze die je toch laat denken aan je medemens, dat niemand stopt als je wilt oversteken. Al loop je met een stok. In de meeste andere plaatsen die we bezocht hadden gebeurt dit wel, maar hier rijden ze je de knopen van je kontzak ! Ook dat je niet met de lift omhoog mag (twee etages i.v.m. het verschil in straatniveau) omdat je geen gebruik maakt van een van de zeven of acht hotels die waarschijnlijk de eigenaren van de lift zijn. Je wordt vriendelijk maar dringend naar de achterliggende trap verwezen in de plenzende regen. Hoe bedoeld u zorgen om de medemens!

Wel moet gezegd worden dat het plein voor de kerk, de grot en de ondergrondse (betonnen Thialf-achtige) kathedraal met grote LCD beeldschermen bijzonder indrukwekkend zijn. De winkels in blauw neon

vol met Mariabeeldjes moet je gewoon voor lief nemen. Het is de moeite waard een keer dit te zien. Gezien de grote hoeveelheid mensen in deze winkels beantwoord het ook aan het doel.

Als twee verzopen katten in de camper aangekomen (de enige echte kat Remy was thuis gebleven en was dus een droge kat) een glaasje gedronken (viva la France) en is Wieke begonnen met eten te koken.

We hebben het eigenlijk hier wel gehad. Hier voelen we ons niet thuis. Dus morgen maar verder hoewel onze planning (welke planning) was hier een dag te blijven staan.

Vandaag ook eindelijk een open Wifi (FON) netwerk gevonden. Zodat we de voorgaande dagen konden uploaden naar onze site. We hebben het regelmatig geprobeerd maar de Neuff wifi netwerken die ook voor FON gebruikers zou zijn waren niet toegankelijk. De McDonald's wifi pesten je er uit door hun reclames en dat je cookies moet accepteren. Wat je dan allemaal op je PC gedumpt krijgt wil je niet weten.

Op de busparkeerplaats waar we nu met nog negen andere campers staan, veelal Italianen, is het opvallend hoeveel bussen uit Polen, Bulgarije, Tsjechië er staan. Ze zullen ons camperaars wel verfoeien omdat er een aantal de busparkeerplaatsen in beslag nemen. Anderen (zoals wij) staan op kortere plekken waar geen bus past.

Vanochtend weer zon. Lourdes is mooi(er). Volgens de thuis al geladen Poi's voor Tom Tom zou je bij Leclercq je vuilwater kwijt kunnen en schoonwater kunnen tanken. Dus op naar die Poi. Na veel links, rechts, indien mogelijk hier keren (indien MOGELIJK!!!! wie weet hier de weg!! ik kom door dat ding hier) uiteindelijk naar een camping gestuurd en dat was dus zeker niet Leclercq die van die grote supermarktketen. Camping nog opgereden maar die was bijna te smal voor campers dus maar weer weg. Zou Tom Tom soms het reclamebord van Leclercq bedoeld hebben wat bij de uitgang van de camping stond!

Dus die borden maar gevolgd en inderdaad rechts op de parkeerplaats van LeClerq staat (behalve een aantal campers) een sanizuil (achter de sanizuil vrije Wifi ontvangst). Water twee euro, de standaard prijzen hier blijkbaar. Alles weer leeg en vol. Ook daar ontbeten en door naar de Pyreneeën op naar de enige weg die we daar nog niet over en door gehad hebben omdat deze de vorige keer weg was. De weg dus.

Zoals het een weg door de Pyreneeën betaamd weer indrukwekkend. Maar ook weer opvallend de verschillen tussen de Franse en Spaanse kant. Wij gaan voor de Spaanse kant. Ruig en onverwacht.

Nog veel sneeuw dus de winterbanden komen ook in de zomer van pas. Maar geen sneeuw op de weg. Schitterende vergezichten en op naar de eerste vrije camperplek in Spanje in Escarrilla volgens die ook al eerder genoemde poi's. En .... inderdaad was er niet (meer?). Misschien als je een heel klein campertje hebt zou je nog op één van de twee parkeerplaatsen kunnen staan maar deze zijn voor de bewoners.

Wel een camping direct aan de overkant van de weg maar dat was het niet.

We het zat waren nu weer wat te zoeken en zijn naar voor ons één mooiste campings gereden. Die in Torla. Wel even de verkeerde kant op. Maar voor iets moois moet je wat over hebben. In Torla net onder het schitterende natuurgebied "de Ordesa" aangekomen het, nu verbeterde, zeer steile pad af en de smalle brug over naar de camping. We hebben daar de rest van de middag gestaan en zijn de volgende dag vertrokken. Campingprijs voor een nacht en twee personen, camper, geen stroom ruim zestien euro (!). Acht jaar geleden was dit nog een hele goedkope camping. Maar hij ligt daar schitterend (1100 meter hoogte) en op een van de bergen was nachts weer wat sneeuw gevallen. Van hier begint ons Spaanse avontuur.

Dus Poi Frankrijk beheerders. De Leclercq die (sommige?) aangeven is een camping de juiste coördinaten voor de camperplaats. De Sanizuil bij Leclercq is vlak bij Lourdes op de weg naar Tarbes.

In het noordoosten grenst Spanje aan Frankrijk en Andorra, over de gehele lengte van de Pyreneeën, in het westen aan Portugal en in het zuiden aan de Britse kolonie Gibraltar. De hoofdstad van Spanje is Madrid, een stad met meer dan 3 miljoen inwoners gelegen in het midden van het land.

Spanje is een divers land met zeer uiteenlopende culturen, talen, eetgewoonten en klimaten. Het land varieert van de regenachtige vissersdorpen in Galicië tot het nachtleven van Madrid, de toeristische kusten aan de Middellandse Zee, het flamencodansen van Andalusië, en stierenvechten in vele delen van het land en het moderne Barcelona in Catallonië.

Gisteravond het besluit genomen om niet de voor ons "bekende" weg terug naar Pamplona te nemen maar verder dit mooie gebied te ontdekken. Wat we vandaag te zien hebben gekregen is eigenlijk niet te beschrijven. De grote tegenstellingen, achter je de witte toppen van het park "de Ordesa" en de Pyreneeën. Afwisselend met heel af en toe een boerderij met hun landschap, dan de droogte en alles wat daartussen zit. Kortom, overweldigend en op de foto's komt het ook niet goed uit

We zijn van Torla over de N260 gereden naar Boltane en van daar naar Ainsa (bezoek waard). Vandaar zijn we de slechte weg A2205 op gegaan. Wat heet slecht.

Als je zoals wij rond het middaguur zit en geen schaduwen ziet moet je verdacht zijn op onverwachte gaten in de weg van tien tot vijftien centimeter diep waar je band(en) volledig inklappen. Nou zou je denken dat zie je toch..... nou laten we het zo zeggen..... soms zie je ze.

Blijf er verdacht op, zelfs met schaduw. Je komt ze de eerste 80-90 km tegen en vooral omdat je bij de dorpen weer hele goede stukken hebt maakt dat je weer wat onoplettender. Snelheid is van geen belang en niet haalbaar, gaten, scherpe bochten, steile hellingen, schitterende uitzichten. Geniet wat je ziet. De weg was zo slecht en vooral hobbelig dat Remy, onze poes, begon te protesteren dat ze het stuiteren met de bak op de grond blijkbaar zat was. Nadat ze op een stuk schuimrubber was gezet was Remy weer rustig(er) totdat ze met kattenmand en al ondersteboven stond. Voor ons lachen maar zij was het daar duidelijk niet mee eens :-). Daarna ook dat voorkomen.

Dan blijkt ineens dat we vanaf hier al eens een stukje gereden hebben. We kwamen weer langs het stuwmeer wat, bij gebrek aan de stuw, nooit een meer is geworden. Alles is wel ontruimd dus oude huizen en kerken zonder daken in de dorpjes en meer van dat soort dingen. Maar de dam is nooit gebouwd! De natuur is heel mooi, maar de enkele dorpjes en de huisjes die je soms ziet zijn naargeestig, spookdorpen.

Tegen vier uur zagen we ineens boven het dorpje Colungo een stuk of vijftien Gieren zweven dus gestopt en geprobeerd

te fotograferen. Maar dat loopt gierend uit de hand. Veel foto's maar weinig goede. Eigenlijk was dit een dusdanig mooi plekje dat we daar zijn blijven staan. We hebben gegeten bij een uiterst behulpzaam en vriendelijk restaurant aan de overkant van de straat (Mesón de Colungo) en hebben genoten. We kwamen pas om acht uur om te eten maar dat was nog minimaal een uur te vroeg. Dus eerst wat gedronken.

Oma zorgde voor een Tapas (een of ander blad in bladerdeeg met suiker er op) smaakte onder andere naar Anijs, Spinazie (het blad?) suiker en Kamille. Toen de vriezer van het voorverpakte ijs het begaf met een geluid of er een kalkoen levend geplukt werd gaf dat een hoop gelach van Oma, Petro en van ons. We hebben maar even geholpen met die vriezer leeg te halen en dat naar een andere diepvriezer te brengen. Wat een lokaal tapbiertje opleverde :-).

Omdat ons Spaans net zo goed was als hun niet Spaanse talen werden we meegetroond naar de keuken waar we alles kregen aangeduid wat we te eten zouden krijgen. Traditioneel en heerlijk gegeten.

Na afloop nog wat gedronken en eigenlijk is er maar een ding over deze dag te zeggen. Wat een dag ......

In deze omgeving, driehoek Huesca, Ainsa en Colungo zijn en aantal grotten met prehistorische tekeningen te bezoeken (4,30 per volwassene). Schijnen terug te gaan tot 22000 jaar voor Christus zie www.parqueculturalriovero.com.

Vanochtend eerst bij de bakker brood gehaald. De winkel zal maximaal twee vierkante meter groot zijn! Maaaar ..... een lekker brood! Daarna bij Pedro koffie gedronken die dat blijkbaar zo mooi vond dat we twee croissant met chocolade (niet die Franse, deeg is anders) kregen bij de koffie. Dus nog maar een bakkie. Kosten voor drie kleine en een grote koffie 3,60 Euro!

Vandaag nog een stukje over de A2205 en dan richting Huesca en misschien zelfs Zaragoza. Tussen die twee plaatsen is een snelweg. Dat schiet op richting de kust. Als je de kaart bekijkt zie je wat een rare slinger we maken maar zoals eerder aangegeven voor iets moois moet je wat over hebben (vandaar ben zijn wij nog altijd gelukkig getrouwd). De angst is wel dat er na het overweldigende van gisteren er weinig meer mooi zal zijn.

Nadat je de N240 op bent, kom je zo in Huesca en via de onbetaalde autoweg naar

Zaragoza waren we ook daar zo. Ik had met Wieke afgesproken dat we in zo'n superwinkelcentrum daar zouden gaan winkelen. We hadden nog steeds geen zin de grote plaatsen te bekijken en TomTom dus maar ingesteld op een winkelcentrum. Was misschien gelukt als TT zijn best had gedaan en Zaragoza niet alles ondersteboven had gegooid. Na meer dan een uur (!) toch nog veel van deze stad gezien te hebben door het eindeloos rondrijden veel opstoppingen een winkelcentrum gevonden. Het leek wel een camperplek........ gesloten. Het is een feestdag!!!

Vandaar besloten door te rijden naar een echte camperplek. Misschien omdat het een feestdag was of iets anders, de weg (N232) was bijna leeg we hebben vaak meer dan een halfuur alleen gereden op een vierbaans weg! En nee we rijden niet vooraan een file.

Ongekend die rust op een snelweg en dat rijdt lekker door. Het landschap is, zeker na de dagen hiervoor, saai. Industrie, vlak, wat kleine dorpen. Daardoor zaten we op een gegeven moment nog 150 km van een "gepland" plaatsje. Dan heb je de keuze doorrijden en lekker een dag (of twee-drie) extra aan de kust of nu stoppen en morgen verder. Het is het eerste geworden. Wel een mammoetrit (schijnen hier net zoals de Dinosauriërs geleefd te hebben) en door naar San Vicente de la Barquera.

Daar hadden we acht jaar geleden op de camping gestaan en dat was zeer goed bevallen. Uitzicht over een met eb droogvallend baaitje en op het dorpje met daarachter de "Picos de Europa" met sneeuw op de toppen.

Wat onderweg daar naar toe dan tegenvalt is het laatste stuk verkeert rijden (dank TT). Daardoor weer plaatsjes gezien die je anders nooit vind en de weg die slecht is. Kostte kilometers extra.

In San Vicente de la Barquera aangekomen direct naar de camping gereden maaaaar ... achter de camping stonden wel veertig campers vrij te kamperen, vooral veel surfers. Dus staan we dus op een camperplek. Doen we vaker, plannen naar een camping te gaan. Schitterend uitzicht over wat "duinen" en de zee en een stukje dorp met de baai ervoor met de Picos daar weer achter..

Andere twee camperplaatsen in deze plaats (busstation en haven) zijn alleen voor kleinere (5 m) te gebruiken maar staan meestal vol met personen wagens.

Naar het dorp gefietst. Gekeken naar de twee wel bekende camperplaatsen en besloten hier te blijven staan.

Gelezen, wat zonnen wel met een frisse wind en achteraf ondanks de bewolking toch nog rood geworden.

Omdat Wieke niet echt lekker is gewoon vakantie en kalm aan doen. Tweede dag ook kalm aan, Wieke is gelukkig wel weer wat opgeknapt. We hadden ook wel het een en ander te doen net voor ons vertrek. We hadden een waterlekkage waardoor het water in de hele huiskamer uit het plafond kwam! Dus misschien heeft Wieke nu pas het vakantie gevoel.

Wel weer even naar het dorp en de vesting gefietst en over het strand wat gewandeld. Bewolkte dag en 26 gr.

Vannacht regen en harde wind. Dan merk je dat je aan de kust staat. Het is zondag dus even wat en weer :-) uitgeslapen. Toen we de gordijnen open deden waren er hekken en grote tonnen neergezet bij de uitgang van de parkeerplaats. Gisteren hadden we al iets gemerkt maar onze Spaanse buurman gaf aan dat er geen probleem was. Tijdens het ontbijt kwam er een echte Spaanse agent die in zijn auto bleef zitten iets brullen. In ieder geval begreep ik dat we daar weg moesten en "no camping" .....?! We stonde toch niet te camperen ....... we stonden alleen wat lang geparkeerd, dus dat snapte we niet :-). Terwijl er de vorige dagen wel meer dan twintig keer een politiewagen was langsgekomen die vriendelijk zwaaide. De agent "uitgelegd" dat we alleen nog even af wilde ontbijten en met tien minuten weg zouden

gaan maar dacht aan manjana minuten. Dus na een half uur weggereden en iets verderop afgewassen en zo. De anderen gingen tweehonderd meter naar achteren staan en toen was iedereen inclusief de politie weer blij. Reden van deze actie volgens dezelfde Spaanse buurman die ook de agent had gesproken was dat op het stuk waar we stonden een Carrera (motorcross) werd gehouden.

Na de afwas de Picos ingereden. De naam Picos de Europa is ontstaan doordat de Spaanse zeemanslieden vroeger de hoge bergen van de Picos bij terugkomst als eerste van Europa zagen. De Picos is nu het grootste nationale park van Europa.

Eerst nog getankt (1,169 p/l) en langs mooie maar smalle wegen naar Potes. Daar rondgelopen, koffie gedronken en toilet geleegd, water getankt met de gieter en een slang. Alles weer leeg en weer vol, perfecto.

Wieke wou graag nog een keer naar de kabelbaan (1800 meter hoog en een vrije kabellengte van meer dan achthonderd meter (kabellengte 1420 meter) en dat met haar hoogtevrees. Had acht jaar geleden dus indruk gemaakt. Alleen onderweg al regen en bij aankomst veel laaghangende bewolking. Omdat het toch wel iets speciaals is besloten hier te blijven staan op 1070 meter hoogte. We staan waarschijnlijk wel alleen, maar ja dat is dan maar zo. Nog even bij de man van de kassa geïnformeerd die de weersverwachting op internet opzocht en aangaf dat het morgen beter zou moeten zijn. Dan de planning maar aanpassen, morgen bijtijds daar staan en een dag maar weer wat meer doorrijden.

Omdat we nu al vroeg een plek hebben, in de camper een aantal van te voren geprinte internet verhalen op de kaart aangegeven, de site bijgewerkt nu nog uploaden.

Vanavond is de bewolking gedaald tot minder dan honderd meter van waar we staan.

Wat vreemd was dat bijna alle verkeersborden hier dubbel staan op zo'n dertig centimeter achter elkaar!?!?! en niet een keer maar echt kilometers lang.

Hier in de buurt is de "Des filadero del Rio Cares" waar een bijzonder mooi wandelpad langs zou lopen. Deze Rio Cares heeft een diepe kloof geslepen in de Picos. Het wandelpad gaat door tunnels en over wel duizend meter (!) boven de rivier gelegen bruggen.

Water gehaald en toilet geleegd in Potes (openbaar toilet geen echte waterkraan dus slang met breed verloop nodig)
W 4.62515

Vanochtend weer eens netjes op tijd opgestaan het is hier muisstil. Gordijnen open en ..... nog veel lagere bewolking dan gisteren. Mijn tenen konden mijn hoofd niet eens zien. We missen nu nog meer berg, wel achthonderd meter minder berg! Ze moeten dat pad hier maar Bergweg noemen.

Wieke is gelukkig wel helemaal opgeknapt maar Remy wil niet eens zijn kop optillen om aan te geven dat hij wakker is.

Achtentwintig euro uitgeven aan de kabelbaan die je in de mist brengt doen we niet. Misschien schijnt boven deze mist de zon wel maar dat risico is te groot en wandelen zit er voor Henk toch niet in. Je kan er één van de prachtige wandelingen van enkele uren maken door een soort kraterlandschap, Wachten totdat het opklaart is geen optie. Dan moeten we misschien andere mooie dingen missen.

Gisteravond ook een stukje route voor de komende dagen op de kaart uitgezet. Vandaag richting León dan de komende dagen richting Santiago de Compostella en de kust. Vandaar weer verder kijken.

Na een zeer mooie rit door de Picos, voor iedereen die van natuur houdt een must, toch een "waarschuwing" voor eventuele bezoekers. Hou er in de Picos rekening mee dat er zeer goede en zeer slechte en smalle wegen zijn. De overhangende rotspunten blijven een punt van opletten. Maar dat niet alleen. Omdat er telkens over de oude weg wordt geasfalteerd is deze soms wel 40 cm hoger dan de grond er naast en er zit echt geen vangrail of wat dan ook voor. Dus enige rijervaring en vooral de eigenschappen kennen van de camper zijn aan te bevelen. Zo weer genoeg zorgzaam geweest :-).

Af en toe kwam de zon door op onze terugrit naar Potes. Terug omdat dit vanwaar we stonden een doodlopende weg is. Dat is een afstand van ongeveer twintig kilometer. In Potes dachten we voor de zekerheid even het water aan te vullen maar er bleek markt te zijn van de schapenboeren. Dat is iedere maandag en befaamd om zijn kaas. Dus ik snel weg.

Daarna via Riano naar León gereden. Vooral dat stuk naar Riano is indrukwekkend (1600 meter hoog en meer en in ons geval

ook weer in de wolken) naar León is bijzonder afwisselend. Wat opvalt zijn de vele ooievaars onderweg. Wieke mocht van mij dan ook de camper niet uit. Er zitten wel drie tot vijf nesten op de kerktorens zoals die hier zijn.

Schitterende gezicht en het geklepper is niet van de lucht. De provincie León staat niet echt bekend als mooi maar wij vinden hem prachtig. Je ziet altijd wel een berg met sneeuw. Daarbij in deze tijd van het jaar (apr/mei) staat er bijzonder veel in bloei. Het groeit tot op de rotsen toe. Wat ook opvalt zijn de vele verschillende rotssoorten. Van stenen samengeperst in één homp en wel zestig tot zeventig meter hoog tot gekantelde rotsplateaus van meer dan honderd meter hoog en alles wat daartussen zit.

León zouden we gaan bekijken en gaan staan, maar we moesten eerst nog wat boodschappen doen. Nadat we deze gedaan hadden León ingereden en weer hopeloos vast in de straatjes en pleinen, hartstikke druk en chaotisch. Als je de boekjes leest wordt er gesproken over het perfect passende van het oude in het nieuwe en dat was de doorslag om maar door te rijden naar Astorga. Een simpele snelle rit (54 km) over een rustige weg. Daar buiten het dorp gestaan bij de arena voor het stierenvechten. Een bijzonder rustige plek met water en afvoer en wederom kosteloos. Er is ook een plek in de stad Astorga maar daar hadden we de moed na León niet meer voor. Achteraf jammer. Die plaats is mooi in de stad gelegen tegen de stadsmuur met een schitterende kathedraal er achter, zie foto bij dag 16 hieronder.

Vandaag weer veel wilde paarden gezien. Deze worden van de tweede zondag in mei tot en met / juni gevangen en gebrandmerkt.

Na de camper aan de binnenkant en de voorruit gereinigd te hebben op pad gegaan. Het is ongelofelijk als ik de voorruit gedaan heb kom ik binnen de tien minuten rijden iets tegen wat gelijk een vlek maakt van vijf cm of zo. Die vliegende krengen staan volgens mij er op te wachten. De voorruit reinigen is trouwens toch een regelmatige taak gezien de vele kamikaze vliegen die onze vooruit verkiezen.

Zoals hierboven al beschreven de Provincie León staat niet bekent om zijn beste klimaat en landschap maar wij zijn er weg van en zullen hopleijk zeker terug komen om de plaatsjes hier op ons gemak te gaan bekijken. De eerste honderd vijftig kilometer was over de A6. Volgens de kaart ook weer niet de mooiste route maar wel snel. En niet alleen snel (je ziet soms wel eens vier auto's op deze zesbaan weg (!) maar ook mooi. Daarvoor hoef je niet binnendoor te rijden. Wederom onbeschrijfbaar. Vele heuvels en echte bergen met nog wat sneeuw.

Schitterde bloemen en inderdaad af en toe iets minder mooi.

Hier zie je ook grote aantalen wandelaars (met stok en Jakobsschelp) en fietsers op weg naar Santiago de Compostella.

Bij Lugo zijn we via de N547 gereden. Dat viel tegen voor wat betreft de omgeving. Veel bos en weilanden en kleine zeer nette plaatsjes. Dat valt tot nu toe toch op. Wegen en huizen worden of zijn perfect opgeknapt. Veel mooie en dure auto's ook bedrijfswagens en alles is schoon. Het gaat goed met Spanje denk ik.

In Santiago de Compostella (moderne stad) aangekomen. De camperplek gezocht en ... inderdaad is of was er niet. Na wederom veel omzwervingen er voor gekozen om een plek te kiezen net buiten Santiago. Morgen gaan we wel in de stad kijken. Maar het zal een probleem worden de camper (zeven meter) daar goed en veilig te parkeren.

Vandaag voor de tweede dag Remy niet in de box gedaan. Hij had na twee keer al door dat hij, als we rijden, niet voorin mag komen en gaat netjes op de bank of de vloer liggen. Voordeel is dat hij onderweg minder "klaagt" maar ook als we stoppen minder wagenziek lijkt te zijn. Als hij zo netjes blijft dan doen we dit standaard. Wel extra oppassen met in en uitstappen. Hij vind buiten zijn ineens ook weer leuk.

Vanochtend na een mindere nachtrust, de camperplek is niet echt rustig, ontbeten, water gevuld en geleegd, voorruit weer schoongemaakt enzovoort. Toen dat gebeurt was naar Santiago de Compostela gereden. Hier is veel, behalve een parkeerplek voor een camper en gezien hoe ze de auto's parkeren is dat er ook niet voor auto's. Eindelijk na een half uur een plek gevonden en nog dicht bij het centrum ook! Het geluk

is met de domme, dus ik had de meeste kans :-) . Vandaar naar de kathedraal gelopen en er natuurlijk in geweest onder andere naar de tombe van st. Jakob. Vanbinnen is hier alles pracht en praal en ... toeristen. Vele wandelaars zitten hier aardig uitgeput. In open "hokjes" wordt gebiecht. Je ziet wie aan wie er wat verteld (?!). Er zijn in deze kathedraal diverse kleinere delen waar een dienst wordt gehouden Het totaal is zeer imposant.

Na hier enige tijd doorgebracht te hebben nog "even" door de stad geslenterd. Veel (dure) winkels en weer veel toeristische spulletjes. Op zich een mooi oud centrum waar nog niets is "verpest" met glazen puien die volgens de folders altijd zo mooi in het oude stadbeeld passen. Smalle straatjes en balkonnetjes dus echt zuidelijk. Ook veel leuke terrasjes en een kop koffie durf je hier nog te bestellen (0,90 per kopje picollo [espresso]. Met andere woorden de moeite voor een wandeling en bezichtiging waard.

Wat ook opvalt in Spanje zijn de nieuwe steden die er gebouwd worden. Als je bijvoorbeeld naar de zuidkant van Santiago kijkt is dat één nieuwe flat stad. Waar we vannacht stonden vonden we nog maar één oud (verlaten) huis. De rest flats, flats en nog eens flat , hele moderne.

Vandaar hadden we TomTom ingesteld naar Finisterra. Alleen TomTom werd weer STomSTom. Je ziet wel borden met Fisterra maar die volgt TT niet. Nee die stuurt je via boerendorpen, zeer steile (19%) hellingen en maximaal 2,5 meter brede weggetjes!!! TomTom is in Spanje al eerder een probleem. Stuurt je een rotonde om terwijl je gewoon rechtdoor kan (een stuk of tien keer per dag!) en ook hier weer voor de zoveelste keer verkeert. En we hebben toch echt de nieuwste versie! Probeerde ons zelfs links om een rotonde te sturen.

Het uitzicht onderweg is afwisselend. Veel Steeneiken, bloeistaande planten en meer. Maar niet echt spectaculair. Wat de bomen zijn die hun bast loslaten ... dat om thuis eens uit te zoeken. Maar de rit is toch de moeite waard. De wegen zijn rustig maar veel onverwachte scherpe bochten en af en toe ineens een kuil bij een put.

Onderweg zien we vreemde bouwsels met een kruisje er op dit zijn zogeheten Hórreos. Ze zijn/waren bedoeld om graan en maïs te drogen. Ze staan op stenen palen om te voorkomen dat ratten en ander ongedierte er bij kan komen. De langste Hórreos van vijfendertig meter lengte staan in Carnota en Lira. Waarom ze zo lang en smal zijn is niet duidelijk.

De Cabo Finisterra wordt ook wel Puento du Morte (de punt van de doden) genoemd omdat deze verraderlijke punt veel levens heeft gekost. Vandaar ook dat hier een vuur"toren" staat.

Op de Cabo Finisterra aangekomen is het uitzicht ondanks de lichte regen indrukwekkend. Dit punt zou volgens de Spanjaarden het meest westelijke punt van Europa te zijn. Volgens de Ieren hebben zij dat en volgens de Portugezen hebben zij het. Thuis maar eens met de coördinaten uitzoeken wie gelijk heeft.

Voor de wandelaars/pelgrims is dit ook echt het laatste punt. Enkelen verbranden hier één of beide wandelschoenen.

Als het lukt blijven we hier vannacht staan. Dan zijn wij voor de Spanjaarden een keer de meest westelijke Europeanen inclusief een kat.

De avond daarvoor en 's-nachts veel regen en zware mist. De misthoorns deden goed hun best.

De volgende morgen nog wat heiig daardoor konden we de overkant weer niet zien. Maar hier en daar is er een blauwe plek in de lucht. Beloofd dus weer alle goeds en dat is ook uitgekomen. Na een schitterende rit met veel uitzicht op de kustlijn besloten niet geheel de kustlijn tot Sante Uxa te volgen omdat dit tijd vreet. De weg is vaak bijzonder slecht, vooral ook omdat we niet de hoofdwegen willen volgen.

We zijn bij Pontevreda de snelweg opgegaan. Het is ongelofelijk. Ze zijn daar bezig de tweebaans weg te verbreden naar een vierbaans. Dat terwijl er nu op de tweebaans al bijna niemand rijdt. Als je dat houdt tegen de wegen binnendoor snap je het niet waarom niet daar wat meer aandacht aan?

Via Pontevreda naar Cangas gereden. Een kustplaats maar wat lastig een plekje te vinden. Toen ik een parkeerplaats opreed werd ik gefloten door een man die uit de visfabriek kwam en aangaf dat ik de camper op een plaats voor de deur bij hun goed kon neerzetten en dat ik veilig stond. Dat dan ook gedaan. Hij gaf

wel aan dat er morgenochtend om vijf / zes uur de koelunits aan zouden slaan!

Dat plus een kinderdraaimolen met een hoop geluid was de reden dat we zijn tweede advies hebben opgevold. Er was een kilometer verder een rustiger P-plaats. Daar eerst naar toe gelopen en de camper naderhand neergezet.

Cangas is een grote mosselhaven en onderweg kom je ook veel drijvende steigers tegen voor de mosselvangst. Toch weer het stadje ingelopen en daar gegeten in een echt Spaanse zaak. Was bijzonder lekker een soort mosselen en vis en een goed glas wijn. Goed geslapen.

Portugal is het meest westelijke land van continentaal Europa. Het beslaat zo'n 16 procent van het Iberisch Schiereiland, dat verder tot Spanje behoort, Portugal enige buurland. Portugal is een uitgesproken maritiem land, met een lange Atlantische kust.

Tot Portugal behoren tevens de eilandengroep de Azoren en het eiland Madeira, met de eilandengroep van de Ilhas Selvagens, alle gelegen in de Atlantische Oceaan.

Opgestaan en eerst een kop koffie gehaald (90 cent). De Spaanse krant ingekeken. Toen bleek dat aan de overkant hier hemelsbreed anderhalf - twee kilometer vandaan in Vigo de stad volledig blank was komen te staan door een regenbui. Veertien liter per vierkante meter in een uur! Hier hadden ze er geen last van gehad.

Van Cangas weggereden richting Portugal en Porto. Mede dankzij TomTom (en zelf niet voldoende opgelet) eerst een eind verkeerd gestuurd.

In dit gebied zijn alle wegen beduidend minder dan voorheen. Zowel de "snel"wegen als de binnendoor. Krijg het idee dat de provincies hier redelijk autonoom zijn en zelf uitmaken wat ze met het geld doen. De vorige provincie had duidelijk veel geld voor de wegen over.

De onzichtbare grens richting Porto overgestoken. Gedeelte over de autoweg en gedeeltelijk over binnendoor wegen.

In Porto aangekomen eerst TT gevolgd naar een camperplek.

Dat bleek een ondergrondse parkeergarage te zijn die niet net nieuw was! Werkt iemand die POI's wel eens bij? Maar ja, je twijfelt dus nog een keer via die andere straat. Weer dus. We hadden onderweg al wat gezien en zijn dwars door Porto met alle steile en zeer smalle straatjes terug gereden. We hebben ooit eens geleerd dat naar beneden altijd het water is. Dus de weggetjes naar beneden genomen. Je wilt niet weten waar die dan soms uitkomen. Soms de keuze moeten maken "als ik wat raak wat is het minste erg", dat bord, dat balkon of die auto.

Onderweg naar de plek die we onderweg hadden gezien zagen we een camper staan en daar was nog een plekje. Met de bus en de tram voor onze (camper)deur! Wat wil een mens nog meer.

Omdat het een stevige dag was geweest besloten alleen even de zeer directe omgeving te verkennen. Al direct bij het uitstappen werden we aangeklampt door een moeilijk pratende man die niet 100% leek en natuurlijk geld wou. Toen we wat later terug kwamen kwam hij hard naar ons toe lopen en trok mij mee. Wat bleek, ze stonden van onze P-plaats auto's weg te slepen. Ondanks dat er geen borden stonden mocht je daar niet parkeren. Wel achter de nieuwe brug van de autoweg welke zeventig meter boven de Douro gebouwd is. Dus daar maar staan en die man twee euro gegeven voor zijn service. We waren zijn beste vrienden en als we wilden mochten we daar wel een week staan en hij

zou zorgen dat we veilig stonden!!?? :-)

Nou hoe veilig weten we niet maar om acht uur kwamen achter ons van de trap figuren waar we niet zo'n best gevoel bij hadden. Messen slijpen aan stenen, alles observeren en ga zo maar door. Of onze vriend ons daartegen kon beschermen .....?

Onze camperburen, twee Fransen campers, waren al vertrokken. Daarom maar ingepakt en naar de overkant gereden in de wijk/stad Gaia waar je van onze plek kon zien dat er andere campers stonden. Leuk je ziet ze staan maar volgens TT is het ruim zes kilometer rijden en als je tot drie keer toe niet goed rijdt omdat het zo beroerd staat aangeven en TT het ook nooit goed had kunnen uitleggen rij je ineens toch nog bijna dertig kilometer.

Het bijzondere is dat je de weg naar Gaia /Porto moet volgens, deze splits zich achter een rotonde in een bocht. Dan komter in het midden ineens een nieuwe rijbaan bij die een tunneltje ingaat. DIE moet je dus hebben.

Wat bleek stonden onze Franse buren en nog twee anderen er ook. Een soort oude P-plaats van een huis wat eens heel mooi geweest moet zijn. Heerlijk geslapen.

Vanochtend opgestaan en toen bleek (waren we vergeten) dat in Portugal de klok een uur terug staat (Engelse tijd). We zijn naar het centrum gegaan en voor diegene die dit ook vanaf deze plaats willen doen, het is te lopen, drie en een halve kilometer naar het centrum. Terug kan je dan b.v. vanaf het centrum met de metro naar de Porthuizen welke ook aan de camperplaats kant staan.

Porto is indrukwekkend. Vreemde was dat Wieke en ik allebei aangaven "doet ons denken aan Hong Kong" alleen de straatjes zijn hier wat breder. Als je dan nogal wat Chinezen en Chinese winkels tegenkomt ga je toch nadenken en realiseer je je dat de Portugezen ook in Hongkong nog een kolonie hadden, Macau.

Er is hier veel te zien maar dan moet je ook veel lopen. Opvallend en indrukwekkend zijn de vele tegels op de buitenkanten van de huizen met hele voorstellingen. Ook het station is daardoor aan de binnenkant het bekijken waard. Waar de tegels vandaan komen weten we niet maar het lijkt op Delft blauw. Wat nog vreemder is dat er links van het station een krantenkioskje staat met voor ons oer Hollands tegeltje er op, schaatsende kinderen en de meisjes kapjes op!

Langs de markt lopend bleek deze jammer genoeg net gesloten. Eigenlijk kregen we ook wel trek om wat te eten keken eens op een menu kaart. Dat was schrikken... soep van de dag 0,90, vismaaltijd 3,20, kip 3,80, glas wijn 0,80. Dus we hebben maar eens duur gedaan. Waren voor twaalf euro inclusief tip klaar en nog goed ook!

Natuurlijk op de terugweg nog even mijn (Henk) favoriete drank (Port) gekocht. Scheelde als, je oplet, toch nog wat. Terug naar Remy en de rest rustig aan gedaan.

Laat opgestaan. We laten de klok op onze tijd staan en dus plaatselijke tijd toch vroeg vertrokken. Leuke rit, stil op de weg, behalve als er iemand veertig voor je op de autoweg rijdt en dat gebeurt regelmatig lekker doorgereden. Onderweg ondanks dat het zondag is boodschappen gedaan bij de Lidl en in Estarreja en vuilwater geloosd. Hier is een officieel sani-station. Munt voor water te koop bij de/een snackbar dat staat er op het bord wat erachter staat. Als je er gebruik van wilt maken let goed op de borden. Als je vanuit het noorden Estarreja inrijdt heb je op een begeven moment aan je rechterhand een benzinestation. Ongeveer honderd meter verderop kan je een flat onderdoor en dat gaat inderdaad naar het sani-station W 8.56667 / N 40.75351. Vanaf de andere kant. Benzine station rechts,bocht (links) door en dan de eerste flat onderdoor.

Door naar Aveiro. Leuke plaats welke bekend zou staan om het keramiek. Heeft wat kanaaltjes door de stad

en het was feestelijk omdat er een of ander folkloristisch evenement was. We zijn het dorpje een paar keer doorgelopen kopje koffie met gebakje (drie euro totaal) en later een glas wijn en een pilsje (1,90 ook totaal!). Kijk, dan doe je nog eens zoiets. Jammer alleen dat de diesel zo duur is (1,335 p/l). Het uit eten gaan bleek hier ook "wat" duurder dus Wieke heeft weer goed haar best

gedaan. Dit plaatsje wordt wel een Portugees Venetië genoemd maar dat is zwaar overdreven.

Tegenvaller is dat we al vanaf de noordkant van Portugal de kust proberen te volgen. Als dat al lukt zijn de wegen erbarmelijk. Voor de Hagenaars, de Maanweg van vroeger was in vergelijk met dit toch nog wel goed en je komt heel weinig bij de kust.

Vandaag dan wel de zoutpannen hier net boven Aveira gezien maar echt langs de kust rijden.... tot nu toe niet gelukt of niet mooi omdat ook hier weer het vele bouwen van appartementen en andere flatgebouwen het mooie(?) weg haalt.

Jammer van en voor deze waarschijnlijk mooie kust. We zitten er daarom aan te denken de kust vaarwel te zeggen en verder het binnenland (grens Spaans Extromadura) te gaan bekijken en dan Lissabon ook maar over te slaan. Dan onder Lissabon toch weer de zo geroemde kust te volgen om te kijken of dat daar lukt.

We stonden eerst tussen de autoweg en het stadje (leuk uitzicht mooie plek) maar de autoweg maakt nogal wat rumoer. Daarom later wat meer naar het centrum gereden en terwijl ik dit tik staan we onder de palmbomen. We konden jammer genoeg toch "ons" Tv-programma niet ontvangen.

We zijn diezelfde avond weer vanonder de palmbomen vertrokken. Er bleek een feestje gebouwd te gaan worden en onze camper werd als steun gebruikt. Daar hadden we geen zin in. Dus op naar een P-plaats verderop. Maar wel weer een leuk uitzicht op de verlichte palmbomen waar we net nog onder stonden.

Vanochtend laat opgestaan. Soms zit het mee en soms is het zo'n dag als vandaag.

Daarbij was het sterk bewolkt, niet echt warm maar wel benauwd. Dus alles op ons gemak gedaan. Nog even wat "gerepareerd" en daarna weg.

Via een bijzonder leuke en ook nog redelijk goede weg vanuit Aveiro naar de kust en via Costa Nova de kustweg gevolgd tot Figueira da Foz Leuke weg erg stil en eens even (nog?) geen flats! Echte kustplaatjes met de bijbehorende winkeltjes en leuke kleuren. Dus leuke gezellige rit.

Het was de bedoeling om in Figueira da Foz te blijven staan maar nadat we daar een en ander gezien hadden hadden we het wel gehad. Niet echt gezellig en een echte havenstad. Wij zijn dus gewoon geen mensen voor dit deel van de kust. Vandaar via de Serra da Boa (Bergen van de goede reis) doorgereden naar Coimbra. Mooie rit en wederom een mooi landschap. De wegen zijn wel direct weer minder.

Coimbra is een mooie (studenten) stad en tevens de oudste Portugese universiteitsstad. In Coimbra is dan ook het Conínbriga. Portugal grootste archeologische vondst uit de Romeinse tijd. Deze plek was al tweeduizend jaar voor Christus bewoond. Diverse zaken (teogangskaart kopen) schijnen het bezichtigen waard te zijn. Vooral de bibliotheek.

We zijn de stad nog ingelopen en even lekker door de nog echt oude en smalle straatjes geslenterd. Koffie gedronken (twee kopjes één euro!) en later een rood wijntje met ieder twee dingen (één vis en een vlees denken we) er bij. Totale kosten vier en een halve Euro. Al met al een erg gezellige indru

k gekregen.

Onderweg hadden we in Montemor-o-Velho een schitterend groot kasteel gezien. Werkelijk indrukwekkend, maar ook een vreemd kasteel. Mede omdat door de geleerden niet na te gaan is hoe oud het werkelijk is! Men gaat uit van 2400 tot 4000 jaar terug!?

De camperplek welke niet meer is dan een groot parkeerterrein stond helemaal vol zonder campers. Dus zelf maar wat gezocht. Wel redelijk dicht bij het centrum, 1,3 km.

Plek redelijk lawaaiig zo langs de weg. Maar om 22:30/23:00 uur werd het aardig rustig. Na 07:30 weer wat drukker. Als je wat zoekt zijn er iets verder buiten de stad meer plaatsen te vinden maar die zijn veel verder van het centrum. Ook is er een camping met een bus verbinding (bus 58) naar en van het centrum.

Vanochtend eerst lekker in het zonnetje op ons gemak de stad ingelopen. Omhoog richting oude bibliotheek en weer de authentieke straatjes. In ieder straatje is wel minimaal één winkeltje met de meest verrassende dingen maar ook nog de zeer kleine kruidenier. Leuk, verrassend en gezellig. Kopje koffie op een toeristenterras dus met een leuk uitzicht en daarna terug naar Remy en de camper. Vlak bij de camper nog even een kopje koffie met wat er bij gedronken waar ik eerder die ochtend maar weer eens croissantjes had gehaald (sorry Geert :-) voor weer een croissant) en daarna terug naar de camper.

De planning is om vanaf hier het binnenland in te gaan, richting Spaanse grens. Als we een en ander wat eerder en beter op de kaart hadden bekeken hadden dit erder gedaan. Maar ja "als" is verledentijd dus nu de rit aangepast en eigenlijk een beetje terug richting noorden. En... je komt nu op andere plaatsen. Opvallend is dat het al snel achter de kust anders wordt. De wegen rustiger en smaller. De dorpjes weer wat minder nieuw alhoewel ook hier erg veel nieuwbouw is, de mensen vriendelijker. De bossen bestaan uit enkele kurkeiken en veel naaldhout en weer heel veel bloemen en bloeiende struiken.

De planning is naar het "Serra da Estrela" (Stergebergte) te rijden. De grootste bergketen met de hoogste bergen van Portugal. Onderweg in Avo even gebruik gemaakt van een "service punt" omdat we dit soort ritten graag vol zitten met water en het vuile water en toilet (de inhoud) kwijt zijn. Dit door ons benoemde "servicepunt" is een heel net en schoon openbaar toilet en met een gieter en een slang kom je een heel eind W 7.90376 / N 40.29438.

Op een gegeven moment kom je de eerste borden tegen met helling 8 % welke al snel worden opgevolgd tot 10-12 en 14%. De weg hiernaar toe is gemiddeld genomen zonder meer goed te noemen. Wel moet je rekening houden dat de weghelften smaller zijn dan dat we gewend zijn en de Portugezen verwachten dat JIJ aan de kant gaat. Of dat kan of niet!

Ik wil weer niet in superlatieven vervallen maar wat je ziet is weer zeer indrukwekkend. Voorwaarde is wel dat je wat ziet.

Snel na ons vertrek uit Coimbra was het wat begonnen te miezelen en onderweg scheen soms de zon en soms wat regen. Alleen in de Serra werd het mistig, heeeeeeeeeel erg mistig. Op zeventienhonderd meter hoogte hadden we nog een zicht van een meter of vijftig maar honderd meter hoger al veel minder en daarna

hebben we meer dan een uur gedaan over tien kilometer met een zicht van maximaal vijftien meter. Dus alles wat de camper aan lampen heeft aangedaan. Dan kom je nog een zilverkleurige auto tegen zonder verlichting! Rare jongens die Portugezen!

Maar het is wel een hele gewaarwording in een gebied te rijden wat je niet kent, geen vijfentwintig meter rechtdoor gaat, tegen de tweeduizend meter hoogte zit, sneeuw links en rechts wat je alleen ziet door de zijruiten. Zoals keien (graniet) ter grote van flinke eengezinswoningen die echt vlak bij de weg liggen en voor je gevoel op je liggen te wachten om .... (niet aan denken :-).

Uiteindelijk toch aangekomen in Covilhã. Zou een stadje zijn met bronnen en een belangrijk knooppunt voor dit wintersport gebied. Nou het zal best wel maar we waren blij dat we na veel zoeken een plek hebben gevonden. Dit dankzij en bij de brandweer. Stad(je!) nog ingelopen maar hier is weinig. In ieder geval geen gezelligheid. Opvallend is dat de Portugezen hier aardig zijn. Je willen helpen en gedag zeggen. Hadden we nog niet meegemaakt.

's-Avonds heeft Wieke weer lekker gekookt, klein wasje gedaan en hebben we gewoon lekker zitten lezen in de camper. Op tijd naar bed. We waren na de mist moe en na het eten voldaan.

De plek is niet echt rustig maar zeer goed te doen om te slapen. Na tien uur is het stil en pas tegen half negen gebeurt er weer wat.

hier is tevens ook een openbaar toilet maar mijn advies is wasknijper voor de neus meenemen!

Omdat we het zo jammer vonden dat we gisteren niets van de Torre gezien hadden en het weer wat beter leek besloten een rare omweg te maken en eerst nog eens omhoog naar de Torre. Wat opviel is dat de berg van deze kant makkelijker oprijdt dan vanaf de andere kant. Vooral door de korte bochten die elkaar heel snel (binnen vijftig meter) opvolgen.

Laten we het voor de rest zo zeggen.

Ten opzichte van gisteren hadden we uitstekend zicht, vaak wel dertig tot vijftig meter maar dus ook soms zeer stevig mist. Bijna boven was het nog maar vier graden en het sneeuwde ....... . Toch wel fijn het hele jaar op je winterbanden te rijden :-). We zijn bij de Torre geweest en hebben zijn schim gezien. Het zicht was weer minder dan twintig meter!

Maar wel veel meer onderweg gezien en als je wat ziet is en blijft het indrukwekkend. Je ziet in dit landschap ook de grote invloed van de ijstijd terug. Die tijd heeft dit landschap duidelijk gevormd. Bizarre rotsblokken in formaat en vorm. Je kan er alles in terug zien. Van hoofd tot kikker. Sommigen zijn net blokken uit een blokkendoos of kasteel kantelen maar dan wel kantelen van drie bij drie meter. In Zweden heb je Bôhuslan. Een gebied met ook dergelijke rotsblokken. Het verhaal is dat een van de goden toen hij daar overvloog een gat in zijn zak met stenen had en die onderweg verloor. Nou diezelfde god had hier zijn zak nog steeds niet hersteld. Ongelofelijk. Zie je een mooie helling met bloemen en struiken ligt er weer zo'n eengezinswoning grote brok graniet in.

Vandaar gereden naar Manteigas. Zou een zeer klein dorpje zijn met weer bronnen. Nou we hebben een bron gezien en heel veel huizen. De koffiebarretjes die we vonden waren dicht dus balen. Vandaar maar doorgereden. Onderweg in Belmonte, met een mooi kasteel boven het dorp, getankt (1,296) en vandaar weer eens lekker een honderd kilometer over een wederom zeer stille autoweg.

Als je al dat moois gezien hebt is het hier niets. Maar eigenlijk toch ook weer indrukwekkend. Rechts zie je nog de bergen en links is het bijna vlak. Later weer wat heuvelig. Wat ook hier weer opviel, je ziet mensen in de dorpjes en ze zijn nog aardig ook. Een gebied om terug te komen.

In Vila Velha de Ródão vond Wieke het genoeg en vonden een mooi plekje aan de rivier de Rio Tejo waar ook nog een Franse camper staat.

De goede man kwam zich gelijk voorstellen en begon in het Frans een heel verhaal. Jammer dat ik het weer niet begreep :-(. Hij haalde hier uit de pomp ook drinkwater. Al met al een lekkere plaats maar het begint weer te regenen en hard te waaien. Luchtdruk steeg in vijf uur tijd van 885 mb hpa naar 1013.7!

Vanavond maar eens dom TV kijken en met name het weerbericht. Niet dat je er wat aan kan doen maar ja. Voor de rest dit weer bijwerken.

PAS OP met aan- en wegrijden van deze plek. Als je op het eerste niveau boven het water gaat staan is de knik naar de vlakke plaats stevig. Je raakt met een grotere oversteek van de camper snel met de "kont"de grond.

Na een heerlijke rustige nacht, water gevuld en vertrokken. Het weer is goed maar later op de dag wat minder. De rit is mooi en over goede wegen. Het was druk. we reden soms wel met zijn tweeën!

Onderweg in Nisa gestopt en ook daar heerlijk rondgelopen. Het (oude) centrum is zeker de moeite waard.

Wat ons ook hier weer verbaasd zijn de mooie aangeklede rotondes, De mooie pleintjes met vaak water, fonteinen en marmer. O.K. marmer is in Nederland duur maar ze doen hier gewoon veel om een en ander aan te kleden met vaak wel goedkopere middelen. Hier kan, in ieder geval onze gemeente maar vele Nederlandse gemeenten een voorbeeld aan nemen. De plantsoenen mooi en netjes onderhouden..Bijna iedere rotonde heeft wel een beeld of echt plantsoen je kan het mooi vinden of niet maar het geeft wel een uitstraling in plaats van een berg grond met wat Marvão Nisa -->

In eerste instantie zouden we in Marvão het (adelaarsnest op negenhonderd meter hoogte) blijven staan. Als je hier naar toe rijdt zie je de plaats van verre. De plaats is niet met de camper toegankelijk maar dat is ook niet nodig en er te klein voor. Je kan de camper voor de muur neerzetten. Er wordt daar ook overnacht door camperaars. Wij hadden pech. Op het moment dat we de camper neerzette begon het te regenen met mist. Met al deze mist in onze vakantie hebben we toch wel een hoop gemist. Dus weer hoog zitten en weer geen uitzicht. Toen het iets droger werd natuurlijk het dorp ingelopen maar als je de mooie vergezichten mist is zo'n klein dorp snel bekeken. Daarom besloten de boel de boel te laten en door te rijden naar Estremoz. De rit naar Estremoz is mooi, veel Kurkeiken,olijfbomen en wijngaarden.

Estermoz is een aparte en interessante plaats. Als je aankomt zie je een oude kasteeltoren boven de stad op een heuvel uittornen. Deze toren is het enige wat na een explosie eind zeventiende eeuw is overgebleven van het kasteel uit de dertiende eeuw. Wat ook opvalt is dat veel huizen met marmer bekleed zijn.

Marmer is een van de grondstoffen die hier in de buurt veel wordt gedolven. Als de zon schijnt schittert het marmer je tegemoet.

Na wat omzwervingen en een straat ingereden te zijn werden we door een Portugees gewaarschuwd dat die te smal voor ons werd! Daarna hielp deze man ons ook met achteruit steken en keren. We zijn uiteindelijk op het grote plein

midden in het centrum gaan staan. Weer veel regen dus wel even gelopen maar uiteindelijk maar een koffie, wijn, tapas ,eten in een van de restaurantjes voor de camper. Was dus even "behelpen". Natuurlijk stond de TV ook hier weer aan en volgens ons een soort goede - slechte tijden. We herkenden de Arnie typen (we kijken nooit dus hoe die nu heten..). Wat ook opvallend is de grote hoeveelheid oudere mannen die hier zitten en praten maar, zelfs in het restaurant/café, niets gebruiken. Het was zo gezellig dat we van een van onze achterburen nog een glas uit zijn wijnfles kregen. Wat een dag. Schitterend.

Als je van de noordkant naar Estremoz gaat kom je een bord tegen welke naar Menhirs gaan. In deze streek net zoals in Bretagne en Engeland een bijzonderheid.

Einstein schijnt gezegd te hebben "mijn vrouw begrijpt me niet" in zijn geval niet ongeloofwaardig maar ik kom tot de conclusie dat ik mijn

vrouw niet begrijp! Waarschijnlijk ook niet ongeloofwaardig gezien de verschillende planeten waar man en vrouw vandaan schijnen te komen. Doe ik mijn best omdat morgen hier volgens zeggen, één van de grootste markten is. Staan we er bijna met de camper tegenaan, rustig en alles bij de hand om hier vandaag te blijven dus wat wil je nog meer?! Mede en vooral omdat Wieke "gek" is op markten en wat zegt ze .... laten we maar verder gaan............. . Nou ja!.

Vandaar dus toch weg na natuurlijk nog "even" in Estremoz door de smalle straatjes gezworven te hebben. Deze steden doen ons denken aan Turkije, Tunesië of Kreta met name de muur eromheen, de kleine smalle straatjes, de witte huisjes, de vriendelijke mensen, de kleine winkeltjes. Heerlijk.

Nu het beter en zelfs goed weer is zitten de mannetjes niet meer in het cafés maar staan op bijna iedere hoek van de straat (zie fotocollage).

Evora is een grotere stad met zijn oorsprong in de Romeinse tijd met veel drukte maar ook weer een mooie complete zes kilometer lange stadsmuur met nog stukken uit de veertiende eeuw en heel veel marmer. Maar wat ook zeer indrukwekkend is het lange aquaduct! We staan na wat zoeken en rondrijden vlak bij dat aquaduct en tegen de stadsmuur aan de buitenkant. De plaats doorgelopen, weer de kleine winkeltjes in de straatjes bekeken en ook hier de smalle straatjes en schitterende witte huizen. Je merkt wel dat het hier meer op toerisme is ingesteld een cola en een sinas ineens bijna vijf euro! Maar ja dat hoort er ook een keer bij.

Door de drukte minder goed geslapen maar het was wel weer lekker dicht bij het centrum. Na het ontbijt weggereden. Eerst

naar Odemira langs een deels saaie maar toch indrukwekkende weg. Korenvelden over de heuvels zover je kon kijken.

Vandaar een stukje terug om daar de weg naar Mochique weer op te pakken. Deze weg staat als zeer mooi omschreven maar pas nadat het weer bergachtig wordt is dat het geval. De weg is wel erg slecht en zeer bochtig. Ook eerder vandaag waren we met alle soorten wegen geconfronteerd. Aardig om te zien is dat men borden plaatst dat achthonderdzevendertig kilometer (!) van die weg aangepakt gaat worden. Waar die weg dan wel niet heengaat ?? Maar je rijdt echt op tien kilometer van schitterend asfalt tot bijna grint.

Uiteindelijk in Mochique aangekomen en een nette plek gevonden, Nog even het dorp doorgelopen en voor de rest even niet.

Schone toiletten aanwezig waar je met een slang en gieter ook weer water kan tanken. Mooi uitzicht

Vreemde dag. Nadat we van alles in, aan en rond de camper gedaan hebben zoals schoonmaken enzovoort laat vertrokken. Na een ritje naar Portimão welke als heel mooi omschreven staat, maar wij hebben een andere mening het is mooi maar ook niet meer dan dat, kwamen we daar al snel een groot winkelcentrum tegen en omdat we daar in Portugal nog niet in waren geweest daar al weer gestopt en eens lekker rond gesnuffeld.

Vandaar was de planning via de kust van de Algarve naar het oosten te gaan en niet echt naar Faro, maar wat langs de kust en binnendoor. Al snel ook alweer gestopt bij een Lidl en daar wat boodschappen gedaan.

Omdat de zon lekker scheen en de

zee er mooi uitzag besloten een plekje aan de zee te zoeken. Albufeira leek ons wel wat maar daar was niets te vinden. Na wat zoeken zijn we aangeland in Forte Nova. Een complete nieuwbouwwijk maar wel met een camperplek aan het strand. Of het officieel is weten we niet maar die andere veertig plus campers ook niet dus ....

We stonden wel tweede de rang. Achter een paar andere Nederlanders maar we konden toch heel goed de zee zien. Dus een lekker "plekkie". Al is hier geen water te krijgen.

Dat we niet de enige Nederlanders zijn blijkt wel uit dat iemand hier een bordje Hoek van Holland met het aantal kilometes had neergezet. .

Vandaag hier blijven staan. Werden wakker van een auto en machines. Na eens voorzichtig gekeken te hebben waren vier mannen met een hand stoffertje bezig de straat te vegen!? Na nog meer tijd hebben ze aan het einde van deze doodlopende weg een zebrapad aangelegd wat van het stukje strand naar .... ??? loopt. Dit zebrapad g

aat werkelijk helemaal van en naar niets. Alleen een stuk onkruid of zoals onze Duitse buren zeggen "nach eine pinkel platz". Later op de dag zijn er ook nog stopstrepen voor gelegd en borden geplaatst. Schitterend weer een ambtenaar gelukkig.

Na het vertrek van de voorburen zijn we op "hun" plek gaan staan, direct aan het strand en zee. Voor de rest gewoon genoten van het strand de zon en de wind. Even naar de plaats gefietst en w

inkeltjes bekeken. Dit soort toeristen dingen is meestal niets voor ons maar we vinden het wel voor een keer heel leuk.

's-Avonds bij het tentje hier meteen achter kip en patat gehaald en in de camper genuttigd.

ongeveer gelijk aan dag één. Weinig gedaan, wat gelopen naar het meertje hierboven, schelpen gezocht, pootje baden in het nog wel erg frisse water, gelezen. Met andere woordeneen luie dag. Lijkt wel vakantie!

Met zon weggereden na eerst snel even boodschappen gedaan te hebben. Vandaar via binnendoor wegen (Loulé -São Brás de Alportel , Castro Marim, Lepe naar Sevilla via de 472. Veel via een goede weg maar ook regelmatig via en door de stadjes. Daardoor ook met name in Lepe drie keer langdurig stilgestaan door wegopbrekingen.

Met name het stuk tussen São Brás en de autoweg is leuk om te rijden. Veel sinasappelboomgaarden en het is ongelofelijk maar het staat allemaal op zandgrond. Deze omgeving is ook nog wat heuvelachtig. In Castro Marim een boterhammetje gegeten op de camperplek met uitzicht over de twee indrukwekkende kastelen.

In Sevilla aangekomen een grote, drukke chaotische stad met meer dan zevenhonderdduizend inwoners direct een camperplek gevonden!! Vlak bij het oude wereldtentoonstellingsterrein van 1992. Het was vol met auto's maar er was een plek voor ons. Lekker rustig totdat .... er 's-avonds een muziek- / processievereniging ging oefenen met trommels en trompetten. Ze hebben een aantal malen voorlangs gelopen en als toegift nog even geoefend voor onze deur! Er zal hier dus wel snel iets met een processie te doen zijn. Maar wat een ongeïnteresseerd zooitje was het nu. Niet qua muziek of het speciale lopen maar onderling. Wat werd er onderling gelachen en gesproken en als je als je naar voren wou lopen dan deed je dat toch! Maar aan de andere kant dat deze jonge mensen zo fanatiek dit willen doen is toch positief.

Doordat deze ochtend niet alles zo gaat dat het leuker zou zijn eerst het plan opgevat om te kijken of we de camper in het centrum kwijt zouden kunnen. Dit om de stad in ieder geval nog wat te bezichtigen. Er zou een open parkeergelegenheid moeten zijn op achthonderd meter

van het centrum.Uiteindelijk toch erg moedig geweest en de fiets gepakt voor die twee-en-eenhalve kilometer. Leuk fietsritje, grootste gedeelte langs de rivier en "overal" groen gekleurde fietspaden. Over de boulevard naar de Torro del Oro. Een toren uit dertiende eeuw welke de haven moest beschermen. Toen we dachten dit is het centrum bleek dat ook nog zo te zijn. Maar wat een nette opgedofte

mensen allemaal (pakkie deftig) en wat een muziek overal. Het bleek een feestdag (Sacramentdag) te zijn met buiten op diverse plaatsen Maria altaren, podia, baldakijnen en vooral mensen heel veel mensen welke heel netjes gekleed, gekapt en opgemaakt over straat flaneerden. Samen met opa en oma en de (klein)kinderen. Dan voel je pas een toerist! Daar met je korte broek naast iemand in driedelig pak.

Bijna alles was gesloten behalve de loterij verkopers maar ook de straatvegers en schoonmakers waren ruim aanwezig, Alles met alles een heel aparte sfeer.

Mede hierdoor besloten vandaag niet weg te gaan maar nog een nachtje te blijven en morgen verder richting Tarifa / Gibraltar.

Wat bleek al fietsend achteraf (natuurlijk achteraf). Het centrum begint eigenlijk aan de overkant van de brug (+/- achthonderd meter!).

Vanmiddag gaan we weer richting stad en omdat in Sevilla de Tapas is ontstaan moeten we, als het lukt, ook maar even "uitproberen"..

Later die middag weer naar het centrum gefietst. Sevilla zou onder andere een heel mooie twee eeuwen oude stierenvechters arena hebben en die hadden we niet gezien. Ook hadden we de wijk Santa Cruz nog niet bekeken dus genoeg te doen. Aldus geschiede. Eerst wat luk raak door de straten en kijken of we de arena nu wel zouden vinden. Niet dus.

IJsje gegeten en daar op de rand van de fontein. We staan nu wel op heel veel foto's wereldwijd.

Dit alles voor de zeer indrukwekkende kathedraal welke gebouwd is op een plaats waar in de twaalfde eeuw nog een moskee stond. De toren was van oorsprong een minaret die eind dertiende eeuw gereed was. In de veertiende eeuw werden de Moorse bollen op de top vervangen door Christelijke symbolen. Eind zestiende kwam daar een klokkentoren voor in de plaats maar tien jaar later werd er een rijkversierde spits opgezet.

Vandaar richting Santa Cruz de Moorse en later Joodse wijk. Wat een stadsdeel. Hartstikke gezellig overal winkeltjes welke open waren, terrasjes en straatje met gekleurde huizen zo smal dat het fietsstuur er soms maar net doorheen paste. Ook een echt doolhof, maar wat romantisch. Als je wat had gezien was het bijna onmogelijk dit wat later terug te vinden.

Kom je een straatje uit sta je ineens weer op een pleintje met schitterend betegelde bankjes en struiken in bloei. Wat een feest. Ook veel pefect onderhouden bloemrijke patio's. Ook is er een schitterend park met bomen waarvan de omtrek van de stam wel enkele meters bedragen!

Uiteindelijk in deze wijk Tapas gegeten met wat wijn en naderhand nog een soep (Gazpacho een koude ongekookte tomaat / komkommer / knoflook/ brood / paprikasoep) smullen in totaal.

Daarna besloten, het was bijna half tien, om terug te gaan naar de camper. En waar fietsen we tegenaan .... de Arena.... Maar wat een mensen en wat een politie lijkt Feyenoord - Ajax wel. Met mannen op daken met gevechtkleding, verrekijkers, wapens en hele dure auto's op de straat. Blijkt de koning er te zijn. Dus daar nog "even" op gewacht. Veel zenuwachtige politie in allerlei soorten en maten, gemeente, provincie, rijk en datzelfde met militairen in alle soorten en maten. Wat een verschillende petten allemaal.

Nou onze dag was dus compleet en toen we eindelijk in de camper waren zijn we ook snel te bed gegaan.

Niet al te vroeg opgestaan en alles klaar gemaakt. Wat blijkt, is ons kosteloze en vrije parkeerterrein ineens bewaakt! Drie man, waarvan twee in verschillende uniformen en een met een veiligheidsjasje aan. Wat Marokkaans en Afrikaans uiterlijk en staan auto's te dirigeren. Nadat zij eerst aan onze Franse

camperburen gevraagd hadden wanneer ze waren aangekomen maakte ze hun duidelijk dat ze dit alleen op werkdagen doen, gisteren,toen de franse aankwamen, was een feestdag dus toen waren ze er niet?! Maar waarom hebben wij ze dan de eerste dag niet gezien? En hoe zat het met dat verhaal van die Duitse camperaars, die nu een plek verder staan, welke eerst op een andere plek in Sevilla stonden. Op een bewaakt terrein met net zulke mensen en dat ze die nooit meer terug hebben gezien. Dus maar eens extra opgelet. De ene Spanjaard luistert en de andere gaat gewoon zijn gang. Is op zich natuurlijk wel typisch Spaans :-). Daarom besloten dat we domme buitenlanders waren en zeker de taal niet spraken. Dus toen we klaar waren motor gestart en weg. Nou eerst even een kwaaie kop van een van de "bewakers" maar met mijn vriendelijkste glimlach en een joviale zwaai weggereden. De echte Afrikaan liet al zijn tanden zien van het lachen en zwaaide vriendelijk terug. Dit keer hebben wij "gewonnen".

Vandaar via de autoweg een gedeeltelijk binnendoor richting Cadiz. De weg daar naar toe is vreemd. Overal groeit wat maar overal is het zand waarop het groeit. De zonnebloemen, het koren, de (vrucht)bomen en schitterend te zien zo over het glooiende landschap.

In Cadiz aangekomen werden we gek van het verkeer. Je rijdt eerst over een lange brug en dan, om bij de oude stad te komen, langs kilometers flatgebouwen. Iedereen rijdt als een gek.

Onderweg zagen we al geen P-plaats dus we hielden ons hart vast. Dat bleek terecht. Veel verkeerd gereden maar uiteindelijk langs de hele mooie kust van de binnenstad bij een gele streep tussen een aantal Spaanse auto's bij het haventje met uitzicht op de gevangenis in zee is de camper neergezet en een boterhammetje gegeten. Deze gevangenis is tevens havenhoofd Voor de rest is het niet gelukt Cadiz even door te lopen. Jammer. We hadden graag deze waarschijnlijk oudste stad van Europa bezocht.

Maar we hebben wel de mooie kades met even mooie tuinen en parkjes vanuit de camper gezien. Ook nog een stukje kathedraal.

Vanuit Cadiz richting Tarifa de uiterste zuidpunt van Spanje. Deze rit is wat saaier maar je gaat wel weer "bergen" zien, dus toch weer mooi. Wat apart was dat toen we

even gestopt waren, er een mus op zijn gemak op de ruitenwisser ging zitten en naar binnen keek en wat dingen van de voorruit pikte. Alleen .... hij wou er niet vanaf. We hebben zo'n kleine kilometer met de mus op de voorruit (langzaam) gereden en hij vond het leuk. Kop in de wind het was geen gezicht. Toen we stilstonden zag iemand anders het en wilde hem pakken. Toen vloog hij zelf weg.

Diesel getankt (1,285) en het eerste tankstation vergat(?) eerst bijna de meter op nul te zetten (!) en had dus al twintig euro staan. De tweede keer zette hij hem op de dure + diesel (= + zes cent per liter). Zijn toen maar weggereden. Ik weiger om belazerd te worden. Dit was dus een dagje met extra opletten.

De wegen waren, met uitzondering van Sevilla en Cadiz weer heerlijk rustig. Zo is autorijden weer leuk.

Planning was een camping te zoeken om ook eens echt de was te doen, het water compleet te verversen en leidingen door te spoelen, enzovoort. Deze wat voor Tarifa gevonden. Dit omdat de campings in Tarifa schreeuwend duur zijn. Deze begonnen met bijna twintig euro per plaats, dan plus twee personen en de camper = tel uit je winst.

Op deze camping Paloma (net geen achttien euro p/nacht) wasmachine munten gehaald (drie euro) en eerst eens lekker buitengezeten. Wat even tegen viel was dat ik tegen een takje aanliep en daar nogal heftig allergisch op reageerde. Dacht dat ik bij planten alleen allergisch was voor kersbomen en Coniferen. Nou ik weet er nu nog een. Had ineens anderhalve camper, twee halve Wieke's (heb er aan een al mijn handen vol) en ga zo maar door. Niet echt leuk en vooral veel irritatie. Zal wel straf zijn dat we vanochtend niet betaald hebben.

De volgende dag zijn we hier blijven staan. Lekker in de zon de wassen gedaan en al de andere zaken die moesten gebeuren. Zoals de Belgen zo mooi zeggen de "boel gekuist". Ook nog steeds last van die rot boom. Heb hem vandaag weer even geraakt maar de reactie is minder heftig. Maar wel zo dat autorijden niet aan te bevelen was. Soort weet ik niet maar van mij heet hij pijnboom.

Na gigantische regenbuien vannacht en een gedeelte van de morgen toch van de plek weg kunnen komen. Wel in de wasmachineruimte één en ander (af)gedroogd wat buiten was blijven staan. Water gevuld, afgerekend, kopje koffie, ouders gebeld en weg.

Schitterende rit langs de kust naar Tarifa en daar al snel weer een P-plaats gevonden. Wel eerst weer op zoek geweest naar

een vrije Wifi maar weer niets. Lekker door Tarifa gelopen en hoewel het eerst door de regen nog erg "mistig" was toch een glimp van Afrika gezien. Maar hoe later het werd hoe helderder.

Tarifa is vernoemd naar een Moorse leider uit de achtste eeuw. Het kasteel is uit de tiende eeuw en daar ziet het ook naar uit. Maar ze schijnen te renoveren.

Terug bij de camper, we waren hem even kwijt door alle straatjes, lekker verse gefrituurde Calimaris (inktvisringen) buiten op een terrasje gegeten. Vandaar doorgereden naar Gibraltar. De lang gekoesterde wens van vooral Henk.

Wederom een schitterde rit en onderweg een ongelovelijk uitzicht op het Afrikaanse continent. Adembenemend en wat zijn

deze twee continenten dicht bij elkaar. De straat van Gibraltar is veertien tot vierenveertig kilometer breed en maximaal 286 meter diep. Vreemd is dat je hier het gevoel hebt dat hij een kilometer of twee breed is. Je ziet de huizen aan de overkant staan!

Op een gegeven moment zie je na een bocht door dit toch wat bergachtig landschap ineens de zee en een rotspunt daaruit...... Gibraltar.

Gibraltar is een rots en een overzees gebiedsdeel van het Verenigd Koninkrijk. De stad ligt in het uiterste zuiden van Spanje aan de Straat van Gibraltar. De berg is in de klassieke literatuur één van de Zuilen van Hercules.

De naam Gibraltar is afkomstig van de amazigh krijgsheer Tarik ibn Zijad die daar in 711 met zijn troepen overstak vanuit Noord-Afrika. De rots kreeg de naam Djebel Tarik (berg van Tarik) waarna het via verbastering Gibraltar werd.

Vreemde is dat Gibraltar misschien twee kilometer van dit punt weg is maar je dan nog bijna veertig kilometer moet rijden om er te komen. Bij ons iets meer omdat we de verkeerde afslag hadden :-).

Snel door de douane waar we direct van een echte bobby al te horen kregen dat overnachten of een camping niet mogelijk waren hier. Op mijn vraag of we wel links moesten rijden werd ontkennend geantwoord. Zijn we deze vakantie toch in Engeland mag ik niet links rijden !!!!

Inderdaad overal bordjes verboden voor campers en/of voor niet ingezetenen verboden te parkeren. Daarom na een leuke rondrit maar wel weer door zeer smalle straatjes met af en toe maar vijf centimeter ruimte, wat voldoende is maar wel spannend. Na veel gemanoeuvreerd te hebben terug naar Spanje en direct achter de douane. Daar zou direct achter de grens een "camperplek" zijn. Daar gaan staan naast de vrachtwagens en een grote Duitse oude camperbus welke een generator ging opstarten. Daar zijn we maar wat verder vanaf gaan staan. Wat een onding.

Maar we staan nu met de neus naar de grote rechte wand van Gibraltar. Met vijftig meter voor ons de landing- en startbaan van het vliegveld Gibraltar. Deze gaat dwars over de enige toegangsweg :-).

Na een toch nog goede nachtrust opgestaan en de fietsen gepakt om naar Gibraltar te fietsen. Het is wel vreemd om nu ineens in ons favoriete vakantie land (Engeland) te fietsen en toch in zuid Europa te zijn. En .... we hoeven niet eens links te fietsen. Wel is de pond hier het standaard betaalmiddel maar de euro is geen probleem. Op maandag morgen was ongeveer de helft van de winkels open. Veel van deze winkels worden gedreven door Indiërs. Elektronica spullen zie je veel (niet echt goedkoper). Afdingen is heel gewoon. Als je zegt "te duur" vragen ze zelf een tegenbod of doen een andere prijs. Ook drank en parfums zie je hier veel.

Na een kopje koffie bij een Engelse pub (gelukkig wel Spaanse koffie) de Mainstreet doorgelopen en het laatste stukje gefietst naar de kabelbaan die naar de Apenrots (Apes'den) gaat. De fietsen daar gestald en e

en kaartje gekocht (13,50 Euro p/p heen en terug). Na even gewacht te hebben op de kabelbaan met deze vierhonderdvijftig meter omhoog en direct daarna zitten de apen al te poseren.

- zorg dat er geen plasticzakken zichtbaar zijn of gebruik ze niet. Deze staartloze apen

associëren plastic zakken met eten en worden dan echt agressief. We hebben het gezien en

Voor de rest kan je ze makkelijk benaderen (niet aaien) en ze lopen zelf weg. Maar het blijven dieren dus oppassen. Een apenbeet is geen pretje zeggen ze. Het is wel leuk ze zo te zien. Ook door de jonge dieren.

Vandaar terug gefietst naar een andere pub en daar lekker buiten gegeten. Wieke een Cornisch pasty met friet en ik worstjes met een gebakken ei en patat. Engelser kan niet. Incl. drankjes net geen twaalf Pond.

Terug bij de camper de boel ingepakt en richting Marbella. Maar eerst moesten er nog even wat boodschappen gedaan worden. Al snel zo'n hele grote Carrefour supermarkt gevonden (ik noem ze altijd kar met voer) en daar ook weer een drie kwartier kwijt geraakt. Maar ja er moet gegeten worden.

Om half vijf eindelijk echt op weg, Maar wat een flats en huizen langs deze Costa del Sol. Gelukkig waarderen een hoop mensen dat. Wij zijn meer voor de rust, in een bewaakte woonwijk (!) ,een schitterende parkeerplek vonden aan de zee (tien meter afstand). De bewaker zwaaide netjes toen we daar naar binnen reed en wie zijn wij dan om niet netjes terug te zwaaien. Wat een wijk. Mooie huizen vriendelijke mensen alhoewel ze wat vreemd keken naar de camper. Vooral Remy maakte de blits. Men vond het een hele chique kat. Dus als dat volgend jaar een hype is.... dank aan onze Remy.

Wat wil een mens nog meer. Het is alleen jammer dat Henk last blijf houden van die boom. Daarom ook weer niet te veel gedaan vandaag, maar wel weer genoten.

Opgestaan na een bijzonder goede en rustige nachtrust met het geluid van de branding, zon en wind. Wat een plekje. Ontbeten met uitzicht op zon, zee en strand. Daarna een klein stukje over het strand gelopen. Heerlijk met een wat frisse zeewind. Daarna bijna honderd kilometer over de autoweg naar Motril.

Groot verschil met gisteren was dat we nu echt door konden rijden en niet zoals gisteren met alle rotondes. De rit is mooi, je ziet veel kustlijn met de blauw/groene zee en vaak onverwacht op een heuveltop een burcht. Anderzijds veel nieuwe hoogbouw. Hoewel als je oplet zie je soms toch nog zo'n leuk klein plaatsje aan de kust.

Onderweg wel eerst gestopt voor een kopje koffie en ook hier kom je meer Engelsen tegen dan op Gibraltar. Wat verderop bij de Lidl boodschappen gedaan en daar in de buurt ook uit eten geweest. Omdat we nu al dagen in de

streken rijden waar de sardines een specialiteit is en we die nog steeds niet gehad hadden was de keuze gemakkelijk. Salade erbij, wat patat, fles water en brood. De sardines werden buiten gegrild waar we bijna bij zaten. Moet zeggen perfect. Dit keer was Wieke eens de gelukkige met de graatjes.

Vandaar doorgereden via de N348 (N346) naar Cadiar. Deze weg gaat via de zuidkant van de Siërra Neveda welke zwak uitgedrukt indrukwekkend is. Hoge bergen, waarvan veertien toppen boven de drieduizend meter, lange steile hellingen en bochten. Hier en daar een huis(je) of een dorpje De weg heeft veel echt heel veel en hele vreemde bochten. Je denkt "valt mee" kijkt op TomTom die dat bevestigd en vervolgens hang je in de remmen omdat hij toch veel scherper is of de verkeerde kant afhelt. Gelukkig is het heel erg stil op deze weg. In een uur tijd drie auto's achter ons gehad en twee vanaf de andere kant. Dertig-veertig kilometer per uur afstand halen is al heel wat. Maar het is de moeite waard. Mag ook wel als je leest dat dit gedeelte van de weg (N384) mede dankzij Europese gemeenschapgelden voor een elf miljoen euro wordt aangepast.

Het zijn vreemde bergen hier zeker nu er wat regenwolken overkomen. Je kan niet zeggen kaal omdat er wel wat op groeit maar ze komen door de grote lange vlakken leeg over. Water wordt hier echt een probleem. Eén stuwmeer is leeg en de tweede moet het doen met een stroompje van net anderhalve meter breed en wel veertig centimeter diep om het niveau op pijl te houden.

In Cadiar aangekomen (zo maar op de kaart geprikt) camperplaatsje gezocht. is drie keer niets maar redelijk rustig, tegen het centrum aan en eigenlijk niet meer dan een nieuw doodlopend weggetje waar nog huizen aan gebouwd moeten worden. Maar ja na de verwennerij van afgelopen nacht mag dat wel voor een keer. De mensen zijn erg vriendelijk. Wat ook opvalt is dat dit nog echt een dorp is zoals het was. Om een uur of acht 's-avonds zie je mannen met hak en houweel naar hun (?) stukje grond lopen.

Vandaag weer herhaaldelijk een vrije wifi gezocht maar ze zijn er wel maar je komt er niet op. Opvallend is dat je door een hele stad of dorp dezelfde netwerknamen tegenkomt. Krijg het idee dat er plaatselijk wifi aangeboden wordt en er daardoor geen belang is bij privé Wifi.

Het heeft geen zin deze te vermelden waarschijnlijk staat hier binnen een half jaar huizen op.

Eerlijk gezegd weten we niet hoe we de rit vandaag naar Tabarnas moeten beschrijven. Na alle indrukwekkendst en moois wat we al gezien hebben zijn hier geen woorden meer voor. Het is mooi, het is schitterend, het is indrukwekkend, het is beangstigend, het is ruim, het is vreemd en ga zo maar door.

De eerste vijftig kilometer hebben we in twee en en half uur kunnen afleggen. Niet omdat de camper of ik niet wou maar ze zijn hier met de N348 bezig en waar ze niet bezig zijn is deze weg zo slecht dat je inderdaad begrijpt waarom je zo regelmatig (een keer of acht) een bord tegen komt dat hier tussen de tien en twaalf miljoen euro aan besteed wordt. Niet in totaal maar per deel(tje). Af en toe is een stuk klaar en dat is dan lekker, maar een gemiddelde van twintig kilometer per uur inclusief de goede stukken is niet veel. Je schrikt ook wat er met het landschap gedaan moet worden om deze weg te verbeteren of beter gezegd opnieuw aan te leggen.

Onderweg een prachtige handgrote Kolibrie gezien, Turkoois naar staalblauw met rood en zwart.

De rit naar Tabarnas gaat onderlangs de Siërra Neveda met zijn gigantische bergen en gaat langzaam maar heel zeker over in de enige woestijn die Europa heeft.

Verwacht geen zandvlakte zoals de Sahara. Het is heuvel-/bergachtig en de grond is eerder rood dan zandkleurig het is ook niet honderd procent dor. De definitie van een woestijn wordt gegeven naar aanleiding van de neerslag per jaar. In woestijngebieden valt er gemiddeld minder dan 100 mm regen per jaar.

Het is indrukwekkend zulke grote lange heuvels/bergen en dalen, de cactussen, de plaatsen waar water gelopen heeft. Je moet het zien om te geloven en te begrijpen.

In deze omgeving bij Tabarnas zijn twee westerns opgenomen. Het eerste Westerndorp (echt nagemaakt) vraagt een toegang van negentien euro per volwassenen en als je op de heuvel daarvoor "klimt" zie je dat de Efteling natuurgetrouwer is. Voor de echte studio bij Tabarnas moet je een slechte weg volgen maar daar is de echte plek waar nog wel een echt studio dorp is. Daar zijn onder andere de films "A fist full of dollars" en "The Good, the Bad and the Ugly" opgenomen. Maar omdat wij weer mazzel hadden en juist toen wij een keer in de woestijn waren het begon te regenen (!) zijn we bij de ingang gekeerd. De indruk was dat deze minder plastic was.

Vandaar zijn we naar Olula del Rio gereden. Alleen om de naam al, mooi hé. Je schrikt alleen als je daar aan komt rijden. Daar worden complete bergen afgegraven (enkele honderden meters hoog) en verplaatst voor het marmer. De wagens rijden af en aan en de plaats zelf is, in ieder geval het industrie gebied, wit van het marmerstof. Natuurlijk willen we bijna allemaal marmer en een travertin vensterbank om de plantjes op te zetten maar als je dit ziet ..... . Je zou bijna zeggen neem dan toch maar hardhout dat groeit ooit weer als we het aanplanten. Maar deze bergen afgraven is definitief.

Vreemd is dat veel plaatsjes onderweg net buiten het dorp een soort promenade aanleggen. Schitterend bestraat, prachtige verlichting, lekkere banken en stoelen en soms een beeld van mijn vriend.

De rit van Tabarnas naar Olula del Rio en daarna richting Baza valt wat tegen maar wat wil je na het voorgaande. In Seròn eerst een plekje gezocht en ik vond wat maar Wieke bleek zich daar niet happy te voelen zo bovenop die heuveltop. Op dat plekje was ik weg van het uitzicht. Over Seròn, de laagvlakte en de bergen. We kwamen daar doordat we een weggetje volgden naar de burcht en de Gardia Sevil (Politie) maar daar was niets. Wat verder doorgereden en we kwamen weer terug in Seròn en langs dit plekje met het mooie uitzicht. Maar we hebben de afspraak, als een van ons ergens niet prettig voelt gaan we weg. Dus op naar de volgende plek deze na wat (be)nauw(d)e omzwervingen in Baza gevonden.

Omdat het geen feest blijft niet uit eten en heeft Wieke weer voor het warm eten gezorgd.

Vanochtend na het opstaan en ontbijten even de camper aan kant gemaakt en weggereden. In verband met het overweldigende van gisteren besloten om de twintig kilometer terug te rijden naar Seròn en daar de weg naar Gérgal te nemen. Ik zal het niet meer schrijven maar laat ik het dan zo zeggen "we hebben genoten". Goede weg, zoals intussen gewoonlijk erg rustig, meestal en bijna aldoor zeven en een half procent klimmen of dalen en echt kilometers lang. Je komt onderlangs het sterren observatorium op een hoogte van 2168 meter tegen welke staat op de "Calar Alto".

Op een begeven moment zit je zelf op 1930 meter hoogte. Als je zoals wij goed weer hebt kan je kilometers ver weg kijken. Bij Gérgal de autoweg op naar Granada genomen. Ook hier blijf je je verbazen. Zie je enerzijds de woestijn en daarbovenuit bergen met sneeuw. Deze sneeuw is half juni weg en begint eind juli weer te vallen.

Vreemde is dat je het gevoel hebt dat die bergen helemaal niet zo hoog zijn dat er sneeuw op zou kunnen liggen. Totdat je ziet dat de vlakte waarop je rijdt op 1300 meter hoogte is! Het lijkt zo ver je kan kijken ook zo goed als vlak totdat je ineens een stuk afdaalt en weer tussen de bergen zit. Dat overkomt je nog twee maal. Heel vreemd. Onderweg op deze N324 kom je rechts een groot stuk land tegen met een gigantisch aantal zonnespiegels echt hectare's vol . Gisteren hadden we deze al van de andere kant gezien en toen dachten we

dat is niets. Maar als je ze van deze kant ziet is het heel indrukwekkend. Windmolens zie je hier bijna overal maar ook zonnepanelen kom je heel regelmatig op stukken land tegen. TomTom stuurde ons een kilometer of vijftien voor Granada van de autoweg af. Als je dan een hoek omkomt zie je Granada in een dal liggen. Heel onwerkelijk. Weer vlak en dan zo'n stad beneden je.

Toen we dichter bij kwamen hadden we allebei het gevoel op een andere planeet te zitten zo vreemd kwam het over. Ook doordat men hier weinig sloopt. Het rot weg en zo niet staat het er nog. Daardoor was de binnenkomst wat surrealistisch. Maar Granada lijkt een schitterde stad. Wel druk maar goed verzorgt. De camperplek aldaar is bij het Alhambra dus wat wil je nou nog meer. Nou bijvoorbeeld niet door straatjes gestuurd worden die nog net geen twee meter breed zijn volgens de borden. Dus keren, dan een straat ingestuurd worden die alleen is voor bestemmingsverkeer. Dankzij de politie mochten we doorrijden en hoefde niet op een druk kruispunt achteruit te keren. Na heel wat omzwervingen uiteindelijk toch de camperparking bij het Alhambra gevonden. Alleen ... parkeren wordt per MINUUT afgerekend en is bijna acht cent per minuut met een maximum van bijna zes en veertig (!) Euro per dag. Aardig hé dat maximum. Behalve de toegangsslagboom en de uitrit slagboom die graag je creditkaart wil hebben was er niets! Nou het was ons te gek.

Daarom Granada nog maar wat beter verkent :-( en wederom op veel plekken gekomen wat geen enkele gids je anders laat zien. Bij een woonwijk aan de rivier een plaatsje gevonden.

Heel slecht begin. Dus Grenada bezoeken zit er niet in :-(. Wel heel erg jammer omdat dit op het "verlanglijstje" stond. Daarom eerst nog gekeken naar alternatieven. Je door een toeristenbus rond laten rijden, taxi, enzovoort? Toen lazen we dat we een bezoek aan het Alhambra het best van te voren hadden moeten bespreken om verzekerd te zijn dat je er in kon! Daarbij de regen, dat was de bekende druppel.

Boel vastgezet en weggereden naar .... "hoe ver we zouden komen". De weg vanuit Granada begon weer met de indrukwekkende omgeving maar gaat langzaam maar zeker over naar uitgestrekte olijfboomgaarden. Onderweg zie je ook zeer regelmatig kleine Moorse plaatsjes met een burcht er boven. Doordat het weer erg rustig op de weg was zijn we in Cordoba terecht gekomen.

Cordoba begon weer met een heksenketel met zijn ruim driehonderdduizend inwoners en nog veel afgesloten ook. De Poi's van de camperplekken waren niet wat we zochten en/of de buurt vertrouwde we niet. Daarom zelf maar weer de stad verkent en uiteindelijk tegen een stadmuur, met aan de andere kant een park van de muur, wat gevonden. Zeker niet stil zo aan die weg maar ja de ervaring is dat dit om een uur of elf uur vanavond wel afgelopen is.

Om een uur of zes die avond zijn we, omdat we daar vlak bij

stonden en Henk iets was opgeknapt, toch nog een stukje de stad ingelopen. Het was vreemd rustig voor zo'n grote stad en dat verbaasde ons. Je loopt door nauwe fleurige en kleurige straatjes met mooi plaveisel naar het centrum en bijna niets te doen! Het is vrijdag maar ja de winkels zijn veel langer open dan bij ons maar nu niet. Uiteindelijk tegen wegversperringen van de politie aangelopen en wat blijkt, het is feest! Alles is dicht. Het begin van de vakantie/zomer was begonnen en wordt gevierd met een gigantische kermis, werkelijk verbazingwekkend groot, de vrouwen in flamingojurken en de mannen netjes. Drie dagen lang alles na de middag dicht en feesten en vooral naar de kermis.

Op een terrasje maar een glaasje fris (zouden we daar wel met de camper kunnen blijven staan) met Tapas genomen. De Spanjaarden zullen ons wel voor gek hebben verklaard Tapas hoort met wijn en wijn hoort bij het leven volgens hun levenswijze en wij spreken dat niet tegen. Vandaar door een mooie maar doodse stad terug gelopen.

Dat stiller worden om een uur of tien - elf... niet dus om kwart over twee 's-nachts kregen we ineens buren met een caravan die hem met man en macht daar naar toe sleurde en al wat op hadden plus een kind of vier schreeuwend er om heen. Maar ja dat luidruchtige is Spaans.

Toen de Nederlandse Spoorwegen stiltecoupes invoerden werd dat in de Spaanse kranten vermeld. Leven is toch geluid!? Niet alleen tegen elkaar maar ook door elkaar heen!? Dus dit is gewoon Spanje het hoort erbij. Vooral ook LUID en DUIDELIJK.

Gisteren waren we door Granada niet te gaan bekijken al cultuurbarbaren en dat wilden we toch een beetje goedmaken. Dus Cordoba, nu 's-ochtends omdat alles open was. Wat een verschil. Wat een leven en gezelligheid. Wieke had twee dingen die ze graag wou zien. De kathedraal en de joodse wijk omdat daar allemaal winkeltjes en zilversmeden zouden zijn.

Eerst een kopje koffie gedronken in een bar. Ook hier weer in ieder straatje wel een mini marcado en andere kleine winkeltjes. In bijna ieder straatje zie je ook wel een zeer oude kerk of ander zeer oud gebouw.

Toen naar "de Mezquita" de grootste moskee van Cordoba die meer dan twaalfhonderd jaar oud is. Het eerste deel is eind zevenhonderdtachtig gebouwd en in de eeuwen daarna zijn er delen aangebouwd. In vijftienhonderd is er in de moskee een kathedraal gebouwd .Dus jammer voor Geert Wilders en een aantal Moslims maar verschillende geloven gaan hier wel samen. Alhoewel de Moren hier eerder waren en de Katholieken het hebben veroverd.

Als je de Moskee binnengaat (toegang acht euro per persoon) sta je werkelijk even stil. In deze moskee staan bijna achthonderdvijftig zuilen van marmer, jaspin en graniet om het dak te kunnen dragen. De bogen zijn terracotta gestreept en maakt het allemaal heel onwerkelijk.

Vreemd is ook de verschillen van geloof in één gebouw zo in en door elkaar verweven. Een katholieke kathedraal IN een Moskee Een vergulde versie van de koran en daarnaast staan ook (bijna overdreven) roomse stukken. In de nissen zijn rooms en islam bijna afgewisseld. Je hebt het summiere, bijna lege, van de Islam met daarnaast het vertoon van het Roomse. Maar ook een gouden kopie van de Koran en vlakbij staat moeder Maria! Indrukwekkend, vreemd en mooi.

Deze moskee heeft een grondplan van drieëntwintig duizend vierkante meter en is daarmee de op twee na grootste ter wereld.

Daarna eerst even wat gegeten en een koffie solo (soort espresso) in de joodse wijk. Bijzonder druk maar ook gezellig. Veel toeristen spul maar als je even de andere straatjes inliep ook echt mooie dingen. We hebben ons daar erg vermaakt. We kwamen ook met Nederlanders aan de praat die vertelden dat deze moskee veel indrukwekkender en beter onderhouden was dan het Alhambra. Het Alhambra is gedeeltelijk door Napoleon zijn leger opgeblazen en dat is slecht hersteld. Ook is Cordoba als stad indrukwekkender en schoner volgens hen.

Dus wat minder spijt van gisteren en meer plezier aan vandaag.

Op de terugweg hoorden we in een straatje muziek en mensen met plezier. Daar even heen gelopen en het bleek een soort straatfeest te zijn. Alles

van jong tot oud was aanwezig. Had niets met de feestdagen te maken hoorde we later maar de Taverne daar deed dat één maal per jaar voor dat straatje. Vooral oudere mensen die op de muziek ook wat flamingo deden en handen klapten. Al heel snel werd ontdekt dat ik wat foto's maakte en kregen we ieder een glas wijn in de hand gedrukt. Ook moesten we er bij komen zitten. Dan is ondanks dat we elkaar niet verstonden Europa toch wel een al mogen we niet meer mee stemmen. Omdat het begon te miezelen en iedereen opstond zouden we naar de camper gaan. Ja mis dus. Beiden werden we door een dame in Flamingo rok en bloem in het haar meegetrokken een lokaal in. Gegeten moest er worden. Paella en brood en wijn. Dat eerste op een groot bord en dat laatste uit een klein glaasje. Zeker toen ik vertelden dat we nog moesten rijden kregen we maar heel weinig wijn. We werden van alles voorzien en ik had de indruk dat ik met mijn lengte, Wieke met haar grijze haar en wij tweeën als buitenlanders de grootste attractie waren. Zo voelden we ons niet, wij voelden ons "thuis". Uiteindelijk toch vertrokken en na zoenen en handen drukken het pand kunnen verlaten en naar de camper gelopen.

Het was dus de bedoeling geweest om even een uurtje, maximaal twee uurtjes Cordoba in te gaan maar het werd "wat" langer.

Vandaar zijn we toch maar weggereden omdat we nu weer veel minder kilometers hadden gemaakt dan dat de bedoeling was en we moesten toch ook een keer naar huis. We kunnen geen gebruik van de buren thuis blijven maken. Maar wat een dag.

Na een bijna rechte weg van 115 km in Azuaga aangekomen en daar zelf weer een plek gevonden. Op een pleintje dicht bij het centrum. Blijken we ineens "in de weg" te staan voor een trouwerij van mensen die aan dat pleintje wonen. Nou dat was natuurlijk snel opgelost. Voordat een ander wat zou vragen de camper maar aan de andere kant van het pleintje gezet en daar rustig gekeken.

Kopje soep,stokbrood met kruidenboter, wijntje (hoort bij het leven) en toetje, wat wil een mens nog meer. Wat zijn we rijk.

We wisten niet goed wat we vandaag mochten verwachten maar het was eigenlijk het vervolg op voorgaande dagen. Grote "open" vlaktes met zeer afwisselende natuur maar nu ook weer over bergen. Zeer vreemd was het om te zien dat er hele stukken land zijn waar een soort lij-steen als messen rechtop in staan. Dit afgewisseld met graniet blokken.

We zijn eerst via Guadalupe gereden. Een zeer toeristisch gebeuren maar er staat een groot klooster wat van een afstand meer weg heeft van een burcht (gebouwd in dertienhonderdveertig). Het kerk gedeelte is "klein" maar indrukwekkend. Om het klooster gedeelte te mogen kijken moest je eerst wachten op een gids die net vertrokken was. Daarom dat niet gedaan. In dit klooster wordt de zwarte Madonna bewaard die Columbus op zijn eerste reis bij zich had. Toen een storm Columbus bijna schipbreuk deed lijden heeft hij tot haar gebeden en de storm ging liggen. Daardoor is het eerste het beste eiland naar de madonna uit Guadalupe genoemd en later nog veel meer zaken.

Bijzonder veel roofvogels gezien. Van Steenarenden tot Slechtvalken. Maar wat is het lastig die beesten te fotograferen. Opvallend is dat je op onverwachte plekken ook soms nog sneeuw ziet liggen. De wegen zijn hier ook veelal goed maar echt doorrijden lukt vaak niet. Door de bochten en doordat je door de plaatsjes komt dus afremmen tot vaak dertig of veertig kilometer. Verkeer zie je weinig dus dat is geen echt probleem.

Vreemde was dat we langs velden reden met dammetjes er tussen die onderwater stonden. Kweken ze hier ook rijst?

Parkeerplaats La Nava de Ricomalillo (langs ventweg, wonen hier alleen gescheiden vrouwen ?? vent-weg)

Het was niet de meest rustige plek, er komt af en toe een auto langs, maar het is goed te doen. Vandaag is de

planning, maar dat zegt hier niets, om naar Segovia te gaan. We willen het aquaduct, het nog gaafste Romeinse bouwwerk in Spanje, de kathedraal en het kasteel bezoeken. Maar eerst nog "even" daar naar toe rijden.

Wat verbazingwekkend is en ik wil weer niet in overtreffende trappen beginnen voordat u me een trap geeft maar het is overweldigend. Dit oostelijke middenstuk van Spanje, het Extromadura, is zo afwisselend dat je moeite hebt het bij te houden.

We hebben ook mazzel dat er geen brandende zon is. Juist nu met de schaduwen van de wolken wordt dit landschap nog sprekender (had bijna spectaculair geschreven, sorry).

Onderweg bij een kraan water getankt en daar ook broodjes gegeten. Daar heeft Remy ons erg laten schrikken. Hij mag graag in het gras liggen en dat hadden we ook hier laten doen. Maar ineens wou hij de camper in en deed rare bewegingen. Ging op zijn achterpoten staan, tong uit de bek en met zijn voorpoten met nagels uit (!) probeerde hij wat uit zijn bek te krijgen. Dat lukte niet dus wij kijken. Niets te zien. We weten nog niet wat het was maar denken dat hij in zijn bek gebeten of gestoken is door iets. Na een uur werd het wat beter en 's-avonds was hij heel aanhankelijk. De volgende dag was het gelukkig over. Maar wel schrikken.

In Segovia, wat op duizend meter hoogte is en een kleine honderd kilometer van Madrid, redelijk snel een plek gevonden waar we de camper dicht bij het centrum kunnen neerzetten en eventueel overnachten.

Het is een wat vreemde stad. Als je aan komt rijden zie je eerst grote bouwkranen, zoals overal in Spanje wordt er gebouwd en gebouwd en .. . Daarachter het aquaduct. Verbazingwekkend hoog, uit de Romeinse tijd en de moren hebben in duizend eenenzeventig geprobeerd hem te slopen. Dat is maar voor een heel klein deel gelukt. Een monnik heeft later dit deel hersteld en er gelijk maar een heilige Maria en de heilige Sebastiaan ingezet in plaats van de Romeinse goden die er oorspronkelijk in stonden. Hij is zoals "veel" aquaducten ook weer gebouwd zonder specie. De stenen houden dus elkaar in verband.

De kathedraal is zoals het hoort, groot en indrukwekkend. We zijn er niet in geweest. De opdracht voor de bouw is in vijftienhonderdvijfentwintig gegeven.

Door de schrijver Cees Noteboom is eens gezegd "hier huist geen vriendelijke god". Hij vond het ook een gebouw wat macht uitdrukte. We zijn het met hem eens.

Het kasteel Alcazar is door Walt Disney als voorbeeld gebruikt voor zijn sprookjes films. Toen het in de achttiende eeuw dienst deed als gevangenis heeft er ooit ook nog een provincie genoot van ons, een Groninger maar niet zo'n beste, in gevangen gezeten. Het kasteel was gesloten

voor tv-opnamen maar het is duidelijk kortgeleden gerestaureerd. Het ziet er hagelnieuw en daardoor nep uit.

Segovia geeft de indruk groot en belangrijk te zijn maar dat is het niet. Het is meer een dorpse stad. De inwoners denken daar anders over en vinden zichzelf heel belangrijk en worden dan ook als eigenwijs omschreven Daarom schijnt er een Spaans spreekwoord te zijn wat aangeeft dat je een ezel of/en een vrouw nooit uit Segovia moet halen. Hoewel de vrouwen volgens zeggen wel heel mooi zouden moeten zijn. Wij hebben er weinig gezien. Wel veel Japanse en Amerikaanse toeristen.

Na Segovia doorgelopen te zijn en een ijsje voor de kathedraal gekocht te hebben zijn we terug naar de camper gegaan en daar weggereden. Dit voor een wat rustiger plaats. Deze een aantal kilometers boven Segovia gevonden in Torrecabolleros. Heerlijk rustig aan een parkje met een kinderspeelplaats.

Na een uitstekende nachtrust dankzij het zeer rustige plekje eerst nog even koffie in de zon met het gebakje wat Wieke gisteren

had gekocht en op ons gemak weggereden. Dit wel na eerst nog de watertank op de "camperplek" weer tot honderd procent gevuld te hebben je weet maar nooit.

De rit naar huis gaat nu voor ons gevoel echt beginnen. We moeten plannen waar de Pyreneeën over en of we links of rechts langs Parijs willen om niet onnodig om te rijden.

Het is weer een dag met bijzonder wisselend landsschap. Het is zo vreemd om eerst op een stuk vlak land te rijden en er dan achter te komen dat je op een hoogvlakte rijdt omdat er ergens naast je ineens drie tot zeshonderd meter de diepte ingekeken kan worden. Dan weer heide, landbouw,

zandvlakte, dan rotsen of (vaak) rode klei. Het is vreemd dat allemaal binnen een rit van tweehonderd kilometer terug te vinden.

Ook vandaag weer heel veel ooievaars gezien. Ze nestelen op alles, kerktoren, lichtmasten, elektriciteitpalen en zelfs boven de autoweg op de palen met verkeersinfo! Maar vooral de kerktorens zijn zeer geliefd. Mogelijk omdat de kerk niet tegen geboorte beperking is.

Vandaag in Ayllón een broodje gekocht en heerlijk opgegeten aan de rivierkant op een trapje in de zon. Daar ook weer even de site kunnen updaten en wat mailtjes gecontroleerd.

Ayllón moet je zien, klein met complete stadsmuur en een dorpsplein. We staan nu in net zo'n soort plaatsje alhoewel zonder stadmuur maar ingeklemd tussen de rotsen en ik zit te wachten op die man met dat stalen pak op een paard. Het zijn gewoon bewoonde monumenten en ze hebben nog lekker vers brood ook!

Onderweg overdag ook de eerste redelijke regenbui gehad sinds tijden. Maar ja na een half uurtje was het al weer droog. Met een 10 zwiepers van de ruitenwiseer was het al weer bekeken. Vandaag al weer en nog sneeuw gezien!

Uiteindelijk langs de zwarte bergen. Deze worden zo genoemd doordat er zo veel Jeneverbessen al eeuwen opstaan. Uiteindelijk aangekomen in Prodillo. Je moet het zien om te geloven. Eigenlijk lijkt deze plaats nog ouder dan Ayllón. Hier kunnen echt geen auto's door of in. Je komt bochten tegen waar zelfs een pakezel moeite mee zou hebben. Het zijn ook niet veel huizen (veertig?) maar er is wel een voetbalveld! Hier door een stuk wegaanpassing of zo een parkeerplek voor vannacht gevonden. Zal die man op dat paard nu langs komen?

"Parkeer"plek Maar eerlijk gezegd vraag ik me af hoe ik hier gekomen ben (en hoe ik morgen wegkom ;-) )

Na een zeer rustige nacht en met passen en meten of te wel moed beleid en trouw (en wat stuurmanskunst) veilig en zonder schade van dit plekje afgekomen. Een camper van zeven meter is echt het maximum hier.

Voor die tijd nog even dit gehucht doorgelopen om wat foto's te nemen en te kijken of er echt geen ridder te vinden was.

Vandaag weer een hele mooie rit. Zoals de voorgaande dagen weer steen- en kurkeiken en olijfbomen maar vreemd genoeg voor een streek die Rioga heet geen wijnvelden! Alleen bij Pamplona wat.

Bij Pamplona ook eens zo'n superzaak, hier Eroski, in geweest en natuurlijk weer meer gekocht dan dat direct de bedoeling was. Vanaf Pamplona met de onbetaalde autoweg zoals de planning wasnaar Irun. Mooi, zeer goede weg en echt echt druk. Soms reden we wel met zijn achten op de vierbaans weg.

Dat wordt weer wat in Nederland. Hier kom je ook de eerste borden richting Frankrijk (Francia/ Franchia) al tegen.

Bij Irun aangekomen een gekkenhuis. Bussen vol Fransen. Spanje blijkt voor rokers en drinkers veel voordeliger te zijn. Daar rond gekeken maar geen nette camperplek gevonden. Toen in de Poi's van TomTom gekeken. Er zou er een

zijn iets ten noorden van hier. Aldaar aangekomen een mooie plek gevonden met uitzicht op strand, zee en in de zon. Wat wil je nog meer. Er stonden zowaar nog meer campers en we realiseerden ons ineens dat we de laatste campers gezien hadden bij het Alhambra en nog een zien staan in Cordoba. Nu staan we ineens met zijn zessen waarvan vijf fransen. Gelukkig vertrok onze buurman zodat het wat minder druk was :-) op deze grote parkeerplaats. Water bij de hand (kranen aan het strand dus jerrycan of gieter mee). Eind van de middag zijn we het Baskische dorp ingelopen en het eerste wat je ook hier weer opvalt zijn de vele kreten op de muren en verkeersborden en de andere taal. Geen Spaans, geen Frans maar Baskich. Maar ook zeer gezellig. Vriendelijke mensen op straat en buiten op de terrassen. Het leeft hier echt.

Daar heerlijk in een restaurantje wat wijn gedronken en ons tegoed gedaan aan tapas. Hier hele andere tapas dan eerst.

Hier geen schaaltjes met iets maar echt dingen. Broodjes, maar vooral veel prikkers met ei, ansjovis, olijven, tonijn, en dat dan gecombineerd met elkaar. Bij ons thuis wordt dan gezegd "ja zo lusten wij het ook wel!!"

Niet echt duur. vier glazen wijn + tien tapassen nog geen twintig euro. De tapassen zijn hier tot kunstwerkjes verheven. Het was niet zoals het hoorde (tien tapassen met zijn tweeën in één zaak) maar da hadden ze ze maar niet zo lekker moeten maken en we hadden gelijk geen diner meer nodig. Vreemd is wel dat je afrekent naderhand en zelf aan even moet zegen hoeveel je er gehad hebt. Je pakt maar gewoon van de bar af. Voor die tijd vind je geen prijs of wat dan ook. Er bestaat dus nog vertrouwen.

Onderweg nog wat voor bij de koffie gehaald (Baskisch taartje een aanrader) en heerlijk rustig in de camper zitten lezen. Wat een dag weer.

Vannacht veel regen en we zijn ook echt laat opgestaan (was lekker jó dat uitslapen). Daarna de tijd ingehaald door heel hard aan de camper te werken. Schoonmaken, garage opruimen (flessen opbergen) ruitensproeier bijvullen, achteruit rijpieper repareren noem maar op. Ieder zijn taak en Remy, naar buiten "gegooid" en vastgezet. Die heeft zich uitstekend in het gras vermaakt. Toen kwam de keuze hier blijven staan of in Saint Jean de Luz gaan kijken. Volgens onze herinnering was dat d

e plaats waar we zes jaar geleden zo leuk rondgekeken en wat gelopen hadden. Maar dankzij onze correspondente in Frankrijk nog wel eerst in Spanje getankt. Prijs verschil bijna twintig cent per liter!!! We betaalden nu 1,287 en in Frankrijk zou het om de 1,50 liggen. Net over de grens vroegen ze zelfs 1,63!!

Met nog een laatste blik op de Pyreneeën Frankrijk door de files ingesukkeld. We wilden direct al terug maar ja de tijd houdt op. Nou de rit naar Saint Juan was erg druk zelfs file's. Fransen die je snijden en weer zeer veel zwaar gewapende politieagenten die controles houden (Frans Baskenland). Dus welkom in Frankrijk. Wat dan vreemd is dat er voor je een bestelwagen rijdt met ramen waarvoor gordijnen zitten. Die wordt niet aangehouden een Renault Clio wel. Rare jongens die rijkspolitie Fransen.

De Plaats was niet (meer?) wat we dachten en de officiële camperplaats is gemaakt tussen de spoorbaan en een drukke weg. Dus nee dank u. Verder gezocht en als we geen gedonder krijgen een heel mooi plekje gevonden in Guéthary.

Uitzicht op de zee, geen zon maar wel heel lekker.

Geen coördinaten omdat dit toch een plek is die eigenlijk niet mag en niet kan door de hoogte boom die openstond maar als je hier rondkijkt is er op de open P-plaats beneden aan het strand voldoende ruimte. Wel een helling vijftien procent met bocht maar je staat dan ook vlak bij de zee. Maar wij kiezen even voor dichter bij de winkels.

Jammer genoeg was het hier uit eten gaan boven onze begroting. Zou bedoeld zijn als afsluiting van Spanje maar dan verzinnen we onderweg wel iets wat beter betaalbaar is. Intussen staat Wieke weer haar best te doen met koken dus dat komt best goed.

Wat een plek weer maar ook wat een regen vannacht. Wakker worden van de branding en de regen. Maar de regen hield tegen tien uur op en de branding bleef. Het was weer imponerend te zien de verschillen van eb en vloed. Bij eb zie je ook stenen die ooit eens aan deze hellingen vastgezeten zullen hebben. Weer van die lijsteenachtige stukken maar dan wel meters dik aan laagjes.

Nog even op ons gemak daar naar staan te kijken en nog even naar het winkeltje gelopen en een vest gekocht wat ik al had zien hangen. Het blijft niet altijd mooi weer.

De motor gestart en verder Frankrijk in. We hadden het idee om boven Biarritz de D79 te volgen zodat we zo lang mogelijk van de kust kunnen

genieten. Nou nee dus, veertig kilometer afgelegd in twee uur en vijftien minuten! Zo komen we nooit thuis (is dat een goed excuus?). Maar vooral ook veel ergernis, files, files en files, wegopbrekingen die geregeld waren door stoplichten. Dit waren geen verkeerslichten en de Fransen die rijden als ........ Fransen. Daarom bij het plaatsje Hossegor TomTom opgegeven toch te kiezen voor de autoweg naar Bordeaux.

Bordeaux een plaats waar we qua rijden niet de beste herinneringen aan hebben en die klopten nog steeds. Zelfs een klap tegen de camper gehad omdat mijnheer zo nodig moest invoegen terwijl wij geen kant opkonden. Jammer voor hem, ik hoop dat hij nog lang last van zijn hand heeft en een Hymer bleek gelukkig steviger :-). Na die ellende besloten toch wat eerder een plekje te vinden en daarom richting Blaye. Omdat er aangegeven werd dat er in Bourg sur Gironde een plek was daar eerst gekeken. Niet de camperplek maar wel weer een hele mooie andere plek gevonden. Bij de kerk dit maal zonder ooievaars dus Wieke kan weer naar buiten en uitzicht over de Dordogne en tegen het centrum aan. Natuurlijk even de omgeving verkent en weer lekker in de camper gegeten. Weer zo'n vergeten plaatsje met zelfs aardige Fransen!

Na gisteren weer de extra beveiliging voor het "wild" camperen met de camper aangebracht te hebben (zie foto rechts) gaan slapen.

Henk had een minder goede en Wieke een hele goede nachtrust. Maar ja Wieke is zo dat als ze slaapt dan kan je er een kanon naast afschieten. Maar ik ben zo maar wakker dus ook toen er om net over tweeën mensen voorbij kwamen. Dat gebeurt je/me op een camping ook dus niets aan de hand en hoort bij "wild"camperen.

Maar de zon schijnt. Wieke heeft brood gehaald (en croissantjes) dus we gaan straks toch weer een stuk verder naar het noorden.

We hebben er voor gekozen om eerst een stukje van deze leuke kust met zijn wijnvelden langs de Gironne te volgen naar waar eigenlijk de bedoeling was gisteren te gaan staan. Maar toen dachten we deze mooie plek die is voor ons. Dat heb je altijd. Eigenlijk zou je eerst vijftien kilometer moeten doorrijden en dan eventueel terug maar ja dan blijkt er later op zestien kilometer een nog mooiere plek te zijn geweest. In Blaye aangekomen bleek dat Henk echt zijn dag niet had, er markt was, dat de zon scheen, dat het een leuke maar wel drukke camperplek was en dat ...enzovoort enzovoort. Met andere woorden gestopt, camper geparkeerd, de markt over geweest en Wieke wou deze keer wel :-).

Toen ook besloten dat het verstandiger

was om te blijven staan. Wat we dan ook gedaan hebben. Gewoon lekker in de zon gezeten, lezen en gekeken hoe snel eb gaat en vloed komt en gaat. 's-middags de citadel die hier direct achter staat ingelopen. Dat was een complete verrassing. Daar zat nog een heel bewoond dorp in met kunstenaars en restaurantjes. Schitterend uitzicht over de Gironde en de Dordogne. Wat dat aangaat dus een hele strategische plaats voor een citadel. 's-Avonds eindelijk moulins (mosselen) gegeten zoals ze hier klaarmaken worden met een lekker flesje wijn. Na afloop in de camper een kopje koffie met het laatste stukje Baskische taart.

Ondanks dat de dag niet met zon begon toch besloten nog een dag te blijven staan en gewoon kalm aan te doen. Moeder

belde en ook bij hun was alles goed. Wieke had net broodjes gehaald.

Om 12:00 uur zaten we al weer buiten in korte broek en T-shirt. 's-Middags Wieke meegenomen naar de citadel en daar naar het VVV geweest. Hebben ze geen enkele informatie in een andere taal dan Frans!

De citadel van Blaye werd in 17e eeuw door Vauban, militairarchitect van Koning Lodewijk de 14e, gebouwd.

Wieke maar op een crêpes getrakteerd in de citadel welke echt indrukwekkend is (de citadel). Glaasje wijn bij de Crêpes en daarna naar de camper en lekker buiten zitten lezen. Remy extra verzorgt en wat hele kleine dingen aan de camper gedaan. Dus gewoon vakantie gehouden.

Nadat Wieke broodjes had gehaald op ons gemak ontbeten en vertrokken naar www "we kijken wel hoever we komen". Na alles wat we al gezien hebben is alles zo normaal. Dat is niet eerlijk omdat je schitterende vergezichten hebt, mooie landerijen en prachtige landschappen. Maar ja het is ook de terugreis en we moeten zeggen dat valt best zwaar.

Over zijn geheel genomen een rustige weg met de standaard maar mooie uitgestorven dorpen en de rust. Het enge dat opviel was de grote hoeveelheid Franse campers die we onderweg gezien hebben, ongelofelijk wat veel. Gaat Frankrijk op vakantie?

Uiteindelijk zijn we na wat zoeken op de camper-/parkeerplaats terecht gekomen in Montreuil Belluy. Een mooie zeer rustige plek tegen een parkje en de camping aan. We stonden naast Engelsen waar we een zeer gezellige avond mee hebben doorgebracht. Wieke heeft ze Nederlandse thee laten drinken en de man

die uit Zuid Wales kwam herkende dat als de thee zoals zijn oma hem maakte. Dat was gelukkig een compliment vertelde hij. Het waren beginnende camperaars en we hebben ze een en ander uitgelegd en laten zien. Stond verbaast wat er over camperen in Engeland was. Vooral onze site was voor hen een bron van informatie dus mogelijk weer een trouwe bezoeker en informatie bron.

We hebben vanaf deze plek een schitterend uitzicht op de burcht die hier schuin bovenstaat. Jammer genoeg hoorden we dat hij morgen gesloten zou zijn. Dus een bezichtiging zit er niet in.

Eerst wederom op ons gemak van alles in en om de camper gedaan om weer netjes te kunnen vertrekken. Nog even van onze Engelse kennissen afscheid genomen en de

rit aangevangen. Wieke vond het leuk om naar vrienden van ons te rijden die in Normandië stonden maar we hadden samen wel de afspraak alleen als het haalbaar is. Dit gezien de afstand te weten driehonderd kilometer. De rit er wel op ingericht, dus regelmatig even er uit, naar LeClerq (warenhuis/supermarkt) en rustig een boterhammetje klaargemaakt. Weer stille wegen maar in

de steden zeer druk. Eigenlijk brak het laatste stuk ons weer eens op. Dat ging over een mindere weg maar zo gaat dat bij ons (?). Ben je er bijna en rijdt toch maar door. Ook vandaag weer mooie landschappen en dergelijke maar de temperatuur speelde wel wat mee. Het werd zo'n drieëndertig graden en het asfalt plakte. Ik weet niet of onze winterbanden nu een extra profieltje hebben gekregen met dat asfalt we lieten wel een profiel er in achter of dat ze harder gesleten zijn. Ik ben "bang" voor het laatste. Uiteindelijk bij de Normandische kust uitgekomen en dat blijft indrukwekkend met de caissons voor de kust en het verleden. Het beangstigd daardoor ook een beetje. Zeer indrukwekkend. Ook weer een zeer hartelijk en dankbaar welkom door de vrienden die er al stonden.

Te moe, maar lekker gegeten en op ons gemak nog even een en ander gedaan. Onder andere genoten van de ondergaande zon.

Omdat hier in de buurt geen bakker is eerst broodjes afgebakken en op ons gemak ontbeten.

Daarna een tijdje zitten praten met onze vrienden en natuurlijk Remy zijn aandacht gegeven. Hij gaat zich steeds meer als een hond gedragen Vind honden leuk en wil aan de lijn meelopen.

Nog even bij de camper-/parkeerplaats langs wat uitzichtpunten gelopen. Het is zeer indrukwekkend wat hier gebeurd moet zijn op onder andere de stranden Utah en Omaha waar we nu bijna voor staan. Als je dan hoort dat er in die tijd hier in de buurt een Engelse parachutist is neergekomen maar met zijn parachute aan de torenspits is blijven hangen lopen de rillingen echt langs je rug.

In deze stadjes zie je ook nog veel oud militairen met onderscheidingen lopen en vooral zitten die herinneringen ophalen en verhalen vertellen.

Daarna naar het dorp gereden en bij de gereglementeerde camperplek gaan staan. Lekker in de zon gezeten, wijntje en vandaag geen gebak omdat de bakker dicht was. 's-Avonds lekker uit eten geweest. Eerst geprobeerd bij de zaak die er het leukste uitzag (6 juin) maar daar werden we zo klantonvriendelijk en ongeïnteresseerd geholpen dat we weg gelopen zijn en iets verder in het zelfde wel zeer toeristische straatje zijn gaan zitten. Daar hebben we wel netjes, gastvrij en lekker gegeten. Weer lekker mosselen en een flesje wijn. Maar nu is het echt afgelopen met het uit eten gaan.

Eerst weer kalm aan gedaan. In de regen croissant en brood gehaald en net na de middag vertrokken naar "we kijken wel hoever we komen".

In ieder geval willen we nog een stukje van deze kust en de historie meepakken richting terugweg. De zon was intussen weer begonnen zijn best te doen en het is verder de hele dag zonnig geweest. Ook vandaag weer enkele oude jeeps zien rijden. Vreemd is dat je langs de stranden waar zoveel historie e ellende is van D-Day dit omgebouwd ziet naar commercie. Maar ja als de achtergrond van dit alles maar in ere en herinnering gehouden wordt, al is het maar als waarschuwing. Ook gaat de ene plaats er wat anders mee om dan de andere. Sommigen hebben er een echte herinneringsplaats van gemaakt. Andere minder en staat er alleen een klein monumentje,

De rit is mooi zo langs de kust met de kliffen en het blauw-groene water en de stranden. De stille dorpjes en

we verbazen ons eigenlijk dat er nog zoveel ouds te zien is na al de verschrikkingen die hier geweest zijn. Wat ook verbaasd is dat deze weg, de 514, zo verschillend is. Het ene stuk goed, het andere stuk ronduit slecht.

TomTom maakt weer een aantal foutjes maar gelukkig zijn we daarop voorbereid en hadden de kaart vooraf al geraadpleegd. Wieke wordt er een meester in. Ze zag onderweg ook ineens een teken op een soort balkonnetje in de boulevard met de nul meridiaan Greenwich. Ja dat moest ik ook even zien. Daar wordt dus geen aandacht aan geschonken behalve de blauwe streep op de muur met de tekst.

Je mag er niet eens parkeren! Je moet de poolcirkel eens overgaan dan barst het van de borden en de souvenirverkopers.

Onderweg langs de bekende / beruchte Pegasusbrug met het infocentrum erbij gekomen. Bijna iedere stad of dorp heeft hier wel een infocentrum.

Uiteindelijk in het feestelijk aandoende Honfleur aangekomen en door naar de camperplaats kosten zeven Euro voor vierentwintig uur inclusief stroom (sommige plaatsen) water en lozen. 's-Avonds echt druk er stonden wel zo'n honderdvijftig tot tweehonderd campers. Nog gezellig naar het dorp geweest en daar wat rond lopen kijken en straatjes ingegaan. Veel kunsthandelaren en galeriehouders en nog veel meer restaurants en bars. Dat je hier nog je geld mee kan verdienen met zoveel van hetzelfde op zo'n klein oppervlak. Maar het was gezellig en leuk om te zien zo langs de kades die levendigheid.

Terug gekomen bij de camper glaasje wijn buiten in de zon gedronken en kennis gemaakt met de buurman. Bleek weer een Engelsman te zijn die ook weer volhield dat er in Engeland geen camperplaatsen waren. Nadat we hem een en ander hadden verteld maar ook over de bij ons samen bekende punten zoals waar de lekkerste Fish and Chips in Whitbey, Wat waar in Kesswick en nog wat van die zaken hadden we onze geloofsbrieven verdiend. Dus weer een nieuwe bezoeker van onze site en controleur van plaatsen heeft hij beloofd.

Morgen gaan we wel gebruik maken van de betere doorgaande wegen, we zullen echt een keer naar huis moeten. Maar we zien allebei op tegen de dingen die thuis gedaan moeten worden. Behalve de lading post, de tuin ook het gaan regelen van de waterschade die ontstond net voordat we weg gingen. Maar ja dat hoort er bij (makkelijk gezegd maar het gevoel is dus anders).

Wederom compleet tegen de planning in besloten hier een dag te blijven staan. Gewoon wat buiten in de zon wat zitten lezen en de camper aan de binnenkant even aangepakt. Vandaag dus weinig gedaan en dat was best lekker. Natuurlijk wel weer even Honfleur ingelopen. Een zeer gezellige stad met nog een paar middeleeuwse straatjes. Bij het centrum staat een voor Frankrijk vreemde kerk dachten wij. Een soort Noorse Stafkirke. Maar het blijkt een Normandische kerk te zijn van bleekroze baksteen en een leien dak. Aan de binnenzijde is het

meeste hout. Ook voor wat betreft de vorm wijkt hij af van de "normale" kerken. Hij is vooral erg breed. Gebouwd in de vijftiende eeuw. De zoldering heeft letterlijk de vorm van twee omgekeerde schepen. Hier is de naam van schip van een kerk wel erg toepasselijk. De klokkentoren staat apart van de kerk zoals men onder andere in Friesland en de Scandinavische landen wel meer ziet.

Ook is er, zoals hierboven al te zien, een mooie binnenhaven met gezellige terrasjes en een gebouw uit zestiende eeuw. Onder andere de stichter van Montreal is hier vandaan vertrokken.

Camperplaats in nabijheid van het centrum met water en afvoeren en op een aantal;

Voordat we vertrokken eerst nog even Honfleur in geweest. Daarna wederom een mooie rit. We zijn via de (betaalde) brug over de Seine gereden (vijf Euro) en nog een klein betaalde autoweg waar je dan

niet aan ontkomt. Deze koste één euro. Waarom niet direct zes euro voor het hele stuk zou ik niet weten maar ja Fransen hé.

De rit ging zeer voorspoedig hoewel je merkt dat het steeds drukker wordt op de weg en dat waren we niet echt meer gewend.

Nog even gestopt in Aras. Een schitternde plaats en toevallig waar we stonden nog een FON ook dus snel even wat gecontroleerd op internet. Daarna via Lille en Kortrijk, waar we eerst nog een plekje gezocht hebben, uiteindelijk in Lokeren terecht gekomen. Hier zou ook een reguliere plek zijn, voor de kerk. Nou de coördinaten kloppen niet of zo en voor de kerk was geen plek voor campers. Dus wat er nu verkeerd is gegaan? Wij zouden het niet weten. Daarom de camper neergezet naast het politiebureau (dan hoor je het snelste als het niet mag :-) ) en daar de handrem aangetrokken. Patat gehaald bij het frietkot daar bijna tegenover en heerlijk rustig en weer kosteloos geslapen.

Van Lokeren op ons gemak weggereden en richting het Hollandse. Eerst nog in Antwerpen een goedkope pomp gezocht. Wat opvalt is dat er een groot aantal pompen alleen de dure extra diesel verkopen. Deze zou beter en zuiniger zijn maar wij hebben daar als we het tankten niets van gemerkt. Misschien voor hun portemonnee maar niet voor de onze en de tien tot veertien cent meer per liter maakt het onmerkbare minder verbruik zeker niet goed. Daardoor pas na een paar pompen eindelijk de zeventig liter kunnen tanken en via Breda en Rotterdam richting Henk zijn ouders. Onderweg kom je weer vreemde dingen tegen. Auto geheel bekleed met kunstgras :-) Eigenlijk zie je dit soort dingen alleen in Engeland en

Nederland.

We hadden een

camping in de buurt besproken zodat we ze daar konden uitnodigen. Daar op een vriendelijke SVR camping gestaan te weten de Noorthey. Op een mooi plekje naast het water. Wel iets rumoerig want het is ook een kwekerij van Gerbera's. Maar de toiletten enzovoort zijn brandschoon en de voorzieningen zeer goed en netjes. Hier heerlijk met mijn ouders in het zonnetje zitten barbecueën en lekker bijgekletst. Na zo'n lange tijd heb je wel wat te bespreken en vooral vertellen :-). Ook bij en met hun was gelukkig alles goed. Nadat ze vertrokken waren de afwas gedaan en nog even samen gezeten. Schrokken eigenlijk wat en hoe we gereden hadden deze tijd. Wat een rit hebben we gemaakt.

Tja toen was het zover. Het laatste stuk naar huis. Opvallend was hou rustig het het grootste gedeelte was. Bijna thuis getankt (het wordt per dag duurder dus wat er in kan gaat er in :-)) en het kussen van de bank opgehaald wat opnieuw gestoffeerd werd tijdens onze vakantie.

Thuis gekomen was alles goed. Wat post en veel folders. Maar niets vervelends. Dat was het weer. Het is weer fijn om in ons mooie huis te zijn met ook he schitterende uitzicht. Hoewel we stonden niet te trappelen om daar naar toe te gaan.

Nu rest ons nog de camper schoonmaken, de was de troep opruimen en heeeeeeel veel mooie herinneringen.

Totalen deze vakantie

57dagen
8.870 km

+/- 1200 liter diesel (dat is niet leuk)

4 campings 5 overnachtingen waarvan:

- 1 x nacht noord Spanje was nog even onzekerheid

waar en hoe camperen in Spanje zou gaan :-)

- 2 nachten in zuid Spanje.

Was doen enzovoort + een dag uitval Henk

- 1 nacht bij ouders in de buurt

We hadden het dus met 2 nachten kunnen redden :-)

Zeer weinig regen af en toe wat mist
2 dagen boven de 30 gr
Goedkoopste dieselprijs 1,115 (vertrek NL)
Goedkoopste gezien Gibraltar (nog geen 90 eurocent
Duurste gezien 1,639 (toen we Frankrijk vanuit Spanje inreden)
Grootste afstand op één dag 535 km
Kleinste 1,5 km (eigenlijk 10 meter)

=======================

Hit Counter